به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، در گفتوگوی ویژه با خانم دکتر مائده مزینانی تحلیلگر ارشد بازارهای بینالملل، بازار صادرات فولاد ایران در آستانه یک دوره تعدیل تدریجی و مبتنی بر محدودیتهای لجستیکی قرار دارد، نه یک بهبود سریع، حتی با وجود اینکه چشمانداز امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا جو روانی منطقه را بهبود داده و بخشی از ریسک ژئوپلیتیکی را کاهش داده است.
منابع بازار از بهبود محتاطانه فضای روانی پس از نزدیکتر شدن تهران و واشنگتن به یک توافق ۱۴ بندی خبر میدهند؛ توافقی که گفته میشود شامل مواردی چون بازگشایی تنگه هرمز تحت یک چارچوب عبور و مرور جدید، تسهیل تحریمها بر صادرات کلیدی و آزادسازی بخشی از داراییهای بلوکهشده ایران در خارج است. با این حال، فولادسازان، تجار و فعالان لجستیک همچنان در وضعیت «انتظار و رصد» باقی ماندهاند و در آستانه مراسم امضای احتمالی که برای روز جمعه پیشبینی شده، اغلب بازیگران بر این نکته تأکید دارند که تصمیمگیریهای جدی را به پس از هفته آینده و روشنتر شدن سیگنالهای سیاسی و گامهای اولیه اجرای توافق موکول خواهند کرد.
در کوتاهمدت، انتظار میرود تندترین واکنشها در بازار ارز، کرایه حمل و بیمه دیده شود، نه در جریان فیزیکی صادرات فولاد
بازار این توافق را عاملی حمایتی برای تقویت ریال تلقی میکند؛ موضوعی که میتواند خطر «شوک صادراتی» را به همراه داشته باشد. دلیل این امر آن است که قیمتهای داخلی فولاد معمولاً با تأخیر نسبت به جهش نرخ ارز تعدیل میشود و در این فاصله، حاشیه سود صادراتی فشرده خواهد شد تا سطوح جدید قیمتی در پیشنهادهای صادراتی شکل بگیرد. همزمان، هرچند چارچوب توافق به لغو محاصره دریایی و بازگشایی مسیرهای کلیدی دریایی طی حدود یک ماه اشاره دارد، اما مالکان کشتی و بیمهگران احتمالاً تنها پس از یک دوره نسبتاً طولانی آرام و بدون حادثه، حاضر به کاهش جدی پرمیوم ریسک جنگ و بازگشت به روال عادی تردد خواهند شد.
به گفته فعالان، دسترسی به کشتی در چند ماه آینده همچنان یکی از مهمترین گلوگاههای صادرات فولاد ایران باقی میماند. بسیاری از مالکان هنوز طبق دستورالعملهای داخلی سختگیرانه، از سفر به مسیرهای در معرض ریسک تنگه هرمز خودداری میکنند و نرخهای بیمه جنگی محمولهها به صورت موردی و سفر به سفر تعیین میشود. این وضعیت باعث میشود کرایه مؤثر حمل برای محمولههای فولادی ایران بالا بماند و سرعت همترازی مجدد قیمتهای فوب ایران برای بیلت و اسلب با مبدأهای رقیب منطقهای، با وجود بهبود ظاهری فضای سیاسی، محدود شود.
هرگونه افزایش اولیه در صادرات احتمالاً از محل محمولههای دپو شده در بنادر ایران خواهد بود که در صورت یافتن کشتی مناسب میتواند بهطور مقطعی بارگیری شود. با این حال، فعالان بازار این مرحله را بیشتر بهعنوان تخلیه عقبافتادگی محمولهها تلقی میکنند تا یک نقطه عطف ساختاری. تعهدات پیشفروش برای تولیدات جدید همچنان محدود است، زیرا خریداران و فروشندگان منتظر شفاف شدن دامنه و پایداری رفع تحریمها، دسترسی به کانالهای بانکی و پرداخت و همچنین جزئیات عملی سازوکارهای امنیت دریایی هستند.
بهطور کلی، توافق احتمالی بهعنوان شرط لازم اما ناکافی برای احیای گسترده صادرات فولاد ایران تلقی میشود. تا زمانی که پرمیوم ریسک منطقهای بهطور ملموس در کرایه حمل، بیمه و تأمین مالی کاهش پیدا نکند، رفتار بازار محتاط باقی خواهد ماند و نقدینگی بیشتر بر معاملات کوتاهمدت و انعطافپذیر متمرکز میشود تا قراردادهای بلندمدت و حجمی.
