به گزارش دمیرنیوز، در ادبیات مدیریت استراتژیک و اقتصاد صنعتی، بنگاههای بزرگ و اصطلاحاً «سنگینطرح» به صورت سنتی به عنوان ساختارهایی لخت، انعطافناپذیر و آسیبپذیر در برابر تکانههای ناگهانی شناخته میشوند.
فرایند تصمیمگیری در این غولهای صنعتی معمولاً طولانی است و هرگونه تغییر در خطوط تولید یا زنجیره تأمین آنها، نیازمند صرف زمان و هزینههای گزاف است. حال اگر چنین ساختاری در بستر ژئوپلیتیک و اقتصادی خاورمیانه قرار گیرد، مرز میان بقا و سقوط برای آن بسیار باریکتر از استانداردهای متعارف جهانی خواهد شد.
کالبدشکافی عملکرد اخیر گروه فولاد مبارکه نشان میدهد که این مجموعه با تلاقی کمسابقهای از چالشهای بنیادین مواجه بوده است؛ از یک سو حملات مستقیم فیزیکی و سایبری به خطوط تولید که میتوانست هر کارخانه بزرگی را ماهها به تعطیلی بکشاند و از سوی دیگر تکانههای شدید اقتصادی شامل جهش بیسابقه ۶۵ درصدی بهای گاز، تورم افسارگسیخته در بخش نهادههای تولید و خاموشیهای ناگهانی و فلجکننده شبکه سراسری برق. این وضعیت در هر نظام اقتصادی، مصداق بارز یک «طوفان کامل» است؛ بحرانی سیستماتیک که از منظر تئوریهای مالی باید ترازنامههای بزرگترین بنگاهها را به خاکستر تبدیل میکرد.
کارنامه عملیاتی و استراتژیک فولاد مبارکه روایتی کاملاً معکوس را به نمایش میگذارد؛ روایتی از یک «جهش تهاجمی» که نه تنها این تهدیدها را خنثی کرد، بلکه با صعود تاریخی به رتبه ۴۳ جهان و دریافت ششمین تندیس زرین تعالی، استانداردهای جدیدی از سرآمدی صنعتی را در سطح بینالمللی بازتعریف نمود.
برای درک ابعاد این درخشش، نخست باید سرعت عمل شگفتانگیز این شرکت در مدیریت بحران و احیای خطوط تولید را از منظر فنی و ساختاری تحلیل کرد. پس از آسیب دیدن خطوط تولید، در شرایطی که کارشناسان بینالمللی بازگشت به شرایط عادی را محتاج ماهها اورهال و تأمین قطعات خارجی میدانستند، فولاد مبارکه در کمتر از یک ماه (تا هفتم اردیبهشتماه) عرضههای داخلی خود را از سر گرفت.
این بازگشت زودهنگام فراتر از یک موفقیت مهندسی ساده، نشاندهنده استقرار عمیق استانداردهای بینالمللی «مدیریت تداوم کسبوکار(BCM) » در لایههای پنهان سازمان است. در ساختارهای صنعتی سنتی ایران، وقوع بحرانهای غیرمترقبه معمولاً زنجیره تصمیمگیری را دچار قفلشدگی و بوروکراسی ناشی از ترس میکند؛ اما در فولاد مبارکه، تفویض اختیار به بدنه مهندسی داخلی، اتکا به بومیسازی قطعات و روحیه کار تیمی منسجم، سبب شد تا فرآیند بازسازی بدون فوت وقت کلید بخورد. این چابکی عملیاتی بلافاصله به حوزه بازرگانی و فروش نیز سرایت کرد.
شرکت پس از آرامسازی و اشباع بازار داخل، از ابتدای تیرماه هجوم مجدد به بازارهای جهانی را با صادرات انواع ورق آغاز کرد. این استراتژی تهاجمی، ریسک رسوب کالا در انبارها و قفل شدن سرمایه در گردش را در شرایط رکود فعلی بازار داخلی به شدت کاهش داد و با تکیه بر کارنامه صادرات یک میلیارد دلاری سال ۱۴۰۴، افق بسیار روشنی را برای ارزآوری و جهش سودآوری در سال ۱۴۰۵ ترسیم کرد. در واقع، فولاد مبارکه نشان داد که حفظ سهم بازار بینالمللی برای یک بنگاه پیشرو، یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت استراتژیک است که نباید حتی زیر آتش بحرانها متوقف شود.
پایه دوم این درخشش خیرهکننده، یعنی صعود به رتبه ۴۳ جهان در سالی که غولهای کهنهکار فولادسازی دنیا به دلیل انقباض دو درصدی بازار جهانی مسیر عقبنشینی را پیش گرفته بودند، ناشی از یک رویکرد بنیادین به نام «ادغام عمودی و خودتأمینی استراتژیک» است. در اقتصاد سیاسی امروز، صنایعی که بقا و سودآوری خود را به یارانههای بیقیدوشرط دولتی، نرخهای دستوری و پایداری شبکههای سراسری انرژی گره زدهاند، با اولین تکانه سیستماتیک فرو میریزند.
فولاد مبارکه با درک عمیق این پاشنه آشیل، فرمول بازی را تغییر داد. این شرکت با سرمایهگذاریهای کلان در زیرساختهای انرژی، ساخت نیروگاههای اختصاصی برق و ورود هوشمندانه به زنجیره تأمین گاز، تلاش کرد تا مرزهای تولیدی خود را از نوسانات و قطعیهای بیرونی ایزوله کند. این استراتژی کلان در کنار «برنامهریزی منعطف تولید» معنا پیدا کرد؛ به این صورت که خطوط تولید توانستند چیدمان و ترکیب محصولات خود را به سرعت بر اساس میزان انرژی در دسترس تغییر داده و خروجی کارخانه را به سمت محصولات پیچیدهتر با ارزش افزوده بالاتر (مانند ورقهای خاص صنعتی) هدایت کنند.
این مانور هوشمندانه باعث شد تا جهش ۶۵ درصدی بهای گاز و تورم سمت تولید، نه تنها حاشیه سود شرکت را نابود نکند، بلکه از طریق ارتقای بهرهوری سرمایه انسانی و بهینهسازی پیشرفته مصرف، بهای تمامشده محصولات، بازتعریف و مهار شود. وقتی رقبا در انتظار عبور طوفان پناه گرفته بودند، فولاد مبارکه بادبانهایش را با تندباد تنظیم و اثبات کرد که مدیریت منعطف میتواند تهدیدهای محیطی را به مزیتهای رقابتی پایدار تبدیل کند.
در نهایت، کسب ششمین تندیس زرین تعالی سازمانی در بیستوسومین دوره جایزه ملی تعالی، مهر تأییدی بر این واقعیت است که جهشهای عملیاتی فولاد مبارکه، خروجی تصادفی یک جرقه مدیریتی نیستند، بلکه حاصل یک ساختار کاملاً نظاممند و نهادینهشده هستند. تفاوت بنیادین گروه فولاد مبارکه با بسیاری از سازمانهای بزرگ در این است که فرهنگ تعالی را به عنوان یک پوسته تشریفاتی یا دکوراسیون مدیریتی نمیبیند، بلکه آن را به عنوان یک مکانیزم دفاعی و زبان مشترک عملیاتی در سراسر زنجیره ارزش خود تکثیر کرده است.
گواه روشن این ادعا، تکثر و درخشش شرکتهای زیرمجموعه این هلدینگ در ارزیابیهای ملی است؛ کسب تندیس سیمین توسط شرکت فولاد هرمزگان و دریافت تقدیرنامههای چندستاره توسط دیگر شرکتهای تابعه، نشان میدهد که تزریق مثبت سرآمدی و تفکر سیستمی در تمام لایههای بالادستی و پاییندستی این گروه اعمال شده است. همانطور که در ادبیات نوین مدیریت اشاره شده، در دنیای پرتلاطم و آشوبناک امروز، شاخصهای سنتی تعالی که صرفاً بر سودآوریهای حسابداری متمرکز بودند رنگ باختهاند و جای خود را به معیارهایی چون «تابآوری عملیاتی»، «انعطاف ساختاری» و «واکنش هوشمندانه به بحرانها» دادهاند.
فولاد مبارکه در میدان واقعی عمل و در سختترین آزمونهای ژئوپلیتیک و اقتصادی، نمره قبولی این معیارهای جدید را دریافت کرده است. این تجربه درخشان ثابت میکند که وقتی یک بنگاه بزرگ ایرانی استراتژیهای خود را بر پایه دوراندیشی، بومیسازی، خوداتکایی انرژی و توسعه سرمایه انسانی بنا میکند، حتی خردکنندهترین فشارهای خروجی از ساختار سیاسی و اقتصادی نیز نمیتوانند مانع از تحمیل نام آن به باشگاه نخبگان صنعت جهان شوند؛ جایی که این گروه با افتخار، الگویی زنده و پویا از سرآمدی صنعتی را به نمایش گذاشته است.
منبع:معدن مدیا
