به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، در حالی که دلار آزاد در معاملات اخیر از محدوده ۱۹۳ هزار و ۶۰۰ تومان به حدود ۱۹۴ هزار و ۱۵۰ تومان صعود کرده است، فضای عمومی بازار فولاد با پیچیدگیهای جدیدی روبرو شده که معادلات قیمتی را تغییر داده است. این رشد نرخ ارز، به عنوان محرک اصلی انتظارات تورمی و افزایش هزینه جایگزینی مواد اولیه، بلافاصله در بخش مقاطع طویل بهویژه میلگرد و محصولات ساختمانی بازتاب یافت. با این حال، افزایش قیمتها در این بخش بیش از آنکه ناشی از بازگشت تقاضای واقعی مصرفی باشد، برآمده از تقاضای احتیاطی خریدارانی است که قصد پوشش ریسک رشد بیشتر قیمتها را دارند. این واکنش هیجانی در حالی رخ میدهد که بازار شمش فولاد همچنان با رکود دستوپنج نرم کرده و خریداران در این حوزه به دنبال فشارهای قیمتی برای کاهش هزینهها هستند.
واگرایی رفتاری میان بازار مقاطع طویل و محصولات تخت در این شرایط به وضوح مشهود است. برخلاف مقاطع طویل، قیمت ورقهای سیاه، روغنی، گالوانیزه و رنگی با وجود رشد دلار، تغییر محسوسی نداشته و با ثبات همراه بوده است. این تفاوت عملکرد را باید در ساختار تقاضا و همچنین فضای سیاستگذاری این بخش جستجو کرد؛ به ویژه اینکه فعالان این حوزه همچنان در حال ارزیابی تأثیر دستورالعمل جدید تعیین قیمت تختال در بورس کالا بر قیمت پایه محصولات نهایی هستند. این ابهام پیرامون مسیر قیمتگذاری و تقاضای ضعیف، مانع بزرگی برای انتقال سریع اثرات رشد ارز به بازار ورق محسوب میشود و فروشندگان و خریداران این بخش را به اتخاذ رفتاری محافظهکارانه واداشته است.
در سطح بازارهای جهانی نیز ریسکهای حملونقل و اختلال در مسیرهای تجاری ناشی از تنشهای منطقهای، فضای فولاد را تحتالشعاع قرار داده است. با وجود پیشنهادهای صادراتی شمش ایران در محدوده ۴۰۰ تا ۴۱۵ دلار به ازای هر تن فوب، مشکلات لجستیکی و احتیاط خریداران مانع از انجام معاملات پرقدرت شده و تأثیر رشد دلار داخلی بر این بخش نیز تاکنون ناکافی بوده است. افزون بر این، رشد قیمت نفت برنت به بالای ۹۰ دلار نشاندهنده حساسیت بالای بازارهای جهانی به جریان انرژی و تجارت است که میتواند از مسیر افزایش هزینههای لجستیک و تولید، فشارهای تورمی جدیدی را به صنعت فولاد تحمیل کند.
در نهایت، بازار آهنالات میان دو نیروی متضاد گرفتار شده است؛ از یک سو دلار و ریسکهای سیاسی به عنوان محرکهای صعودی عمل میکنند و از سوی دیگر، رکود تقاضای واقعی و ابهامات قیمتی، ترمز حرکت بازار را کشیده است. در حالی که احتمال دارد تداوم تثبیت نرخ ارز در مرز ۱۹۴ هزار تومان و استمرار تنشهای منطقهای، فشارهای افزایشی بر مقاطع طویل را تداوم بخشد، بازار محصولات تخت برای شکستن مقاومت فعلی و تغییر روند، به نشانههایی روشنتر از تحرک تقاضا و شفافیت در سیاستهای قیمتگذاری نیازمند است. تا زمانی که این متغیرهای بنیادی تغییر نکند، رشد قیمتها در بازار فولاد بیشتر ماهیتی احتیاطی و انتظاری خواهد داشت تا یک موج صعودی پایدار و فراگیر.
