به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، محمدمسعود سمیعینژاد، معاون وزیر صمت و رئیس هیأت عامل سازمان ایمیدرو، در تحلیل وضعیت مصرف زغالسنگ تأکید کرد که این سوخت دیگر آن جایگاه بیرقیب گذشته را در کشورهای صنعتی ندارد. وی با اشاره به دادههای آژانس بینالمللی انرژی، خاطرنشان کرد که اگرچه در اقتصادهای پیشرفته، سهم زغالسنگ در تولید برق بهشدت رو به کاهش است، اما این روند در قاره آسیا به دلیل برخورداری از منابع غنی و عدم گذار سریع به سمت صنایع کمکربن، همچنان مسیری صعودی را طی میکند.
سه عامل اصلی در عقبنشینی زغالسنگ از اقتصاد جهانی
رئیس هیأت عامل ایمیدرو، سه محرک اصلی را عامل تغییر پارادایم انرژی در جهان دانست:
۱. فشارهای اقلیمی و پروتکلهای سیاسی: طبق گزارش IPCC، محدود کردن گرمایش جهانی به زیر ۲ درجه سانتیگراد، مستلزم توقف پروژههای جدید زغالسنگی و خروج زودهنگام نیروگاههای قدیمی از مدار است؛ مگر آنکه فناوریهای جذب و ذخیره کربن (CCS) بهطور گسترده بهکار گرفته شوند.
۲. هزینههای سلامت و آلودگی هوا: سازمان بهداشت جهانی (WHO) زغالسنگ را یکی از عوامل اصلی آلودگی هوا و در پی آن، افزایش بیماریهای تنفسی، قلبی و مرگومیر زودرس میداند که این موضوع هزینههای اقتصادی سنگینی را بر دولتها تحمیل میکند.
۳. رقابتپذیری انرژیهای پاک: اگرچه بانک جهانی تأکید دارد که انرژیهای تجدیدپذیر در بلندمدت ارزانتر و امنتر هستند، اما «هزینه اولیه بالای سرمایهگذاری» همچنان یکی از موانع اصلی در مسیر گذار انرژی است. با این حال، آژانس بینالمللی انرژی بر ضرورت دو برابر شدن سرمایهگذاریهای فعلی در بخش برق و گذار انرژی برای جایگزینی با سوختهای فسیلی تأکید دارد.
آینده زغالسنگ در صنایع سنگین
در بخش صنعت، بهویژه در صنایع استراتژیکی نظیر فولاد و سیمان، اگرچه زغالسنگ همچنان نقش مهمی ایفا میکند، اما روند رشد مصرف آن در سطح جهانی رو به کاهش است. سمیعینژاد در پایان خاطرنشان کرد که تغییر زیرساختها به سمت شبکههای برق انعطافپذیر و افزایش سهم تولیدات تجدیدپذیر، بهطور ساختاری سهم زغالسنگ را در سبد انرژی جهانی کاهش خواهد داد.
