وی افزود: زمانی که از پایداری تولید در صنعت فولاد سخن میگوییم، منظور این است که هم مواد اولیه و هم انرژی باید به گونهای تأمین شوند که واحدهای تولیدی بتوانند با ظرفیت اسمی خود فعالیت کنند.
رئیس انجمن فولاد ایران با اشاره به هدفگذاری تولید ۵۵ میلیون تن فولاد در افق ۱۴۰۴ گفت: با توجه به محدودیتهای موجود در تأمین برق و گاز، دستیابی به تولید ۵۵ میلیون تن در شرایط فعلی دور از انتظار است، اما تولید ۴۰ تا ۴۵ میلیون تن کاملاً دستیافتنی است؛ مشروط بر اینکه انرژی مورد نیاز این واحدها تأمین شود.
سبحانی با بیان اینکه صنعت فولاد همچنان تحت فشار محدودیتهای انرژی قرار دارد، افزود: در طول سال یا با کمبود برق مواجه هستیم یا کمبود گاز، و همین موضوع مانع از فعالیت واحدهای تولیدی با ظرفیت کامل و برنامهریزی برای تولید پایدار میشود.
وی ادامه داد: واحدهای فولادی یا دو تا سه ماه با قطعی برق روبهرو هستند یا با محدودیتهای شدید ۶۰ تا ۷۰ درصدی مواجه میشوند.
رئیس انجمن فولاد ایران با تشبیه انرژی به اکسیژن برای صنعت فولاد گفت: همانطور که انسان بدون اکسیژن قادر به ادامه زندگی نیست، صنعت فولاد نیز بدون انرژی نمیتواند به فعالیت خود ادامه دهد. در این صنعت بسیاری از نهادهها قابل جایگزینی هستند، اما انرژی جایگزینی ندارد؛ بهویژه در فرآیند احیای مستقیم که گاز، خوراک اصلی فرآیند تولید است و امکان جایگزینی آن وجود ندارد.
وی افزود: در فرآیند احیای مستقیم، گاز صرفاً سوخت نیست، بلکه بخشی از فرآیند تولید محسوب میشود. همچنین کورههای قوس الکتریکی نیز بدون برق امکان فعالیت ندارند.
سبحانی گفت: به همین دلیل، بسیاری از واحدهای بزرگ فولادی برای حفظ پایداری تولید، اقدام به سرمایهگذاری در احداث نیروگاه کردهاند، اما حتی برق تولیدی این نیروگاهها نیز در برخی مواقع به دلیل تأمین نشدن سوخت یا تصمیم وزارت نیرو در اختیار واحدهای تولیدی قرار نمیگیرد و به شبکه سراسری تزریق میشود؛ شرایطی که با آن نمیتوان صنعت را بهدرستی اداره کرد.
وی درباره تأمین برق صنعت فولاد افزود: زنجیره فولاد کشور حدود ۵ هزار و ۵۰۰ مگاوات برق مصرف میکند که پیش از جنگ رمضان، بیش از ۳ هزار مگاوات آن توسط خود فولادسازان تولید میشد.
رئیس انجمن فولاد ایران ادامه داد: اکنون نیز واحدهای فولادی حدود ۵۰ درصد برق مورد نیاز خود را تأمین میکنند و ۵۰ درصد دیگر باید از سوی وزارت نیرو تأمین شود، اما حتی برای همان میزان نیز محدودیتهای شدیدی اعمال میشود.
وی با تأکید بر اینکه صنعت فولاد به برق مستمر نیاز دارد، گفت: اگر از واحدهای تولیدی خواسته شود مصرف برق خود را ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش دهند، امکان مدیریت و برنامهریزی وجود دارد، اما اعمال محدودیتهای روزانه و قطع و وصل مکرر برق قابل جبران نیست.
سبحانی افزود: در چنین شرایطی، واحدهای تولیدی ناچارند حدود دو ساعت پیش از قطع برق، فرآیند تولید را متوقف کنند و حدود دو ساعت پس از وصل مجدد برق، تولید را از سر بگیرند؛ بنابراین برنامهریزی برای تولید عملاً امکانپذیر نیست.
وی درباره زیان ناشی از ناترازی انرژی در صنعت فولاد گفت: بر اساس آمار، در ماههای مهر، آبان و فروردین سال گذشته که برق و گاز صنایع تا حدودی تأمین بود، ماهانه حدود ۳ میلیون و ۴۰۰ هزار تن فولاد تولید شد.
رئیس انجمن فولاد ایران افزود: اگر امکان حفظ این میزان تولید در تمام ماههای سال وجود داشته باشد، تولید سالانه کشور به بیش از ۴۰ میلیون تن خواهد رسید، اما سال گذشته میزان تولید به حدود ۳۰ میلیون تن محدود شد؛ یعنی حدود ۳۰ درصد ظرفیت تولید از دست رفت.
وی ادامه داد: با توجه به اینکه مصرف داخلی فولاد کمتر از ۲۰ میلیون تن است، هر میزان تولید مازاد صادر میشود. در نتیجه، عدم تولید و صادرات حدود ۱۰ میلیون تن فولاد، نزدیک به ۵ میلیارد دلار درآمد ارزی را تنها در بخش فولاد از بین برده است.
سبحانی افزود: اگر این میزان عدمالنفع را در یک دوره ۱۰ ساله محاسبه کنیم، رقمی در حدود ۵۰ میلیارد دلار خواهد شد؛ رقمی که با آن میتوان چندین نیروگاه احداث کرد.
وی تصریح کرد: البته وظیفه صنعت فولاد ساخت نیروگاه نیست؛ این مسئولیت بر عهده وزارت نیرو است و فولادسازان باید بر تولید تمرکز کنند.
رئیس انجمن فولاد ایران درباره برآورد تولید تا پایان سال نیز گفت: بخشی از ظرفیت تولید، بهویژه در واحدهای بزرگ فولادی، بر اثر حملات دشمن آسیب دیده و بازگشت این واحدها به شرایط عادی زمانبر خواهد بود.
وی افزود:
اگرچه واحدهای آسیبدیده بهصورت شبانهروزی برای بازگشت به مدار تولید تلاش میکنند، اما احیای کامل ظرفیت تولید و رسیدن دوباره به تولید ۳۰ تا ۳۲ میلیون تن فولاد در سال، به زمان نیاز دارد.
وی درباره جایگاه دهم ایران در ردهبندی انجمن جهانی فولاد نیز گفت: ایران از نظر میزان تولید فاصله اندکی با ویتنام دارد؛ بنابراین هرگونه کاهش تولید میتواند موجب از دست رفتن جایگاه دهم کشور شود، اما اگر تولید دوباره به ۳۰ تا ۳۱ میلیون تن برسد، ایران میتواند این جایگاه را حفظ یا دوباره به دست آورد.
