به گزارش دمیرنیوز، آقای بهرام سبحانی در گفتوگوی اختصاصی با خبرنگار تحریریه صنعت خبرگزاری صدا و سیما، درباره روند توسعه ظرفیت تولید فولاد در ۴۷ سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی گفت: در سال ۱۳۵۷ صنعت فولاد کشور به ذوبآهن اصفهان محدود میشد که فاز نخست آن با ظرفیت ۵۵۰ هزار تن فولاد به روش کوره بلند فعالیت میکرد، همچنین کارخانه فولاد خوزستان نیز با نام گروه ملی حدود ۲۰۰ هزار تن ظرفیت تولید داشت که هنوز به ظرفیت کامل نرسیده بود
وی با بیان اینکه پیش از انقلاب، کل تولید فولاد کشور به همین دو واحد محدود میشد ادامه داد: پس از انقلاب، چند اتفاق مهم در صنعت فولاد رخ داد، فولاد خوزستان که پیش از انقلاب راهاندازی شده، اما متوقف بود، فعالیت خود را از سر گرفت و توسعه یافت همچنین فولاد مبارکه بلافاصله پس از انقلاب و با تصویب شورای اقتصاد آغاز به کار کرد، اگرچه قرار بود این کارخانه در هرمزگان ساخته شود، اما در نهایت در منطقه مبارکه اصفهان احداث شد و در اوایل دهه ۶۰ بهطور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۳۷۰ به بهرهبرداری رسید و در سالهای بعد نیز فولاد هرمزگان در این استان ساخته شد.
سبحانی با اشاره به محدودیتهای قانونی آن دوره گفت: در آن مقطع، بر اساس قانون اساسی، صنعت فولاد کاملاً دولتی بود و بخش خصوصی اجازه ورود به بخش ذوب فولاد را نداشت؛ هرچند فعالیت در بخش نوردی بلامانع بود.
وی افزود: ذوبآهن اصفهان نیز پس از انقلاب فاز توسعهای خود را آغاز کرد و کوره دوم آن در سال ۱۳۶۲ وارد مدار شد، سایر طرحهای فولادی نیز در همان دوره برنامهریزی شدند، اما همگی دولتی بودند و با بودجه محدود دولت و در شرایط جنگ تحمیلی ساخته میشدند.
رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران گفت: تنها طرحی که در آن زمان متوقف نشد، فولاد مبارکه بود که بهخوبی تکمیل و به بهرهبرداری رسید.
سبحانی گفت: بعد از اتمام جنگ تحمیلی، در اوایل دهه هفتاد یکی دو تا طرح دیگر فولادی مانند فولاد خراسان اجرایی شد و هم زمان سرمایه گذاری در معادن نیز صورت گرفت، در آن زمان، با لغو قرارداد واردات سنگآهن از هند، سرمایهگذاری به سمت معادن داخلی مانند گلگهر و چادرملو هدایت شد تا خوراک واحدهای فولادسازی از داخل کشور تأمین شود.
وی ادامه داد: روند تولید فولاد با همان ساختار دولتی تا سال ۱۳۸۵ ادامه داشت، زیرا دولت منابع کافی برای سرمایهگذاری گسترده نداشت، اما با اصلاح اصل ۴۴ قانون اساسی، بخش خصوصی مجاز به ورود به صنعت فولاد شد و خصوصیسازی واحدهای فولادی آغاز گردید.
وی ادامه داد: اگرچه درباره نحوه واگذاری سهام آن بحثهای وجود دارد و به جای اینکه خصوصی مطلق شود، نیمه خصوصی شد یعنی شرکتهای شبه دولتی و صندوقهای بازنشستگی و بانکها بیشتر این سهام را خریدند. اما به هر حال به لحاظ قوانین حاکم بر شرکتهای خصوصی فرایند سرمایه گذاری بخش خصوصی فراهم شد.
وی افزود: با ورود بخش خصوصی، افزایش سرمایه و آورده نقدی و غیرنقدی سهامداران، ظرفیت تولید شرکتها بهطور قابل توجهی افزایش یافت؛ بهگونهای که ظرفیت اولیه فولاد مبارکه از ۲ میلیون و ۴۰۰ هزار تن در سال به بیش از ۱۰ میلیون تن رسیده است.
رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران اظهار کرد: پس از خصوصیسازی، واحدهای فولادی متعددی در نقاط مختلف کشور به بهرهبرداری رسیدند و طرحهای توسعهای فولاد خوزستان نیز اجرا شد، واحدهایی مانند فولاد هرمزگان، فولاد خراسان، فولاد غدیر و فولاد کاوه جنوب راهاندازی شدند و ظرفیت تولید کشور را افزایش دادند.
وی گفت: ظرفیت تولید فولاد کشور که پیش از انقلاب کمتر از یک میلیون تن بود، اکنون به بیش از ۵۰ میلیون تن رسیده و به این ترتیب ظرفیت این صنعت ۵۰ برابر شده است. البته به دلیل محدودیتهای انرژی از جمله گاز و برق، امکان استفاده کامل از این ظرفیت وجود ندارد و تولید سالانه در حدود ۳۲ تا ۳۳ میلیون تن است.
سبحانی افزود: در ده سال گذشته، ایران از یک واردکننده فولاد به صادرکننده تبدیل شده و اکنون بیش از نیاز داخلی، ظرفیت صادراتی دارد و به یک تولیدکننده فولاد صادراتمحور تبدیل شده است.
وی تأکید کرد: در صورت تأمین انرژی و بالفعل شدن ظرفیت ۵۵ میلیون تنی، از این میزان تولید میتوان ۲۰ تا ۲۵ میلیون تن را در داخل مصرف و همین مقدار را صادر کرد که ایران را به یکی از بزرگترین صادرکنندگان فولاد جهان تبدیل میکند.
رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران گفت: ایران هماکنون در رتبه دهم تولید فولاد جهان قرار دارد و در صورت کاهش محدودیتهای انرژی، امکان ارتقای این جایگاه به رتبه هفتم وجود دارد.
وی افزود: در ماههایی مانند فروردین و مهر که محدودیت انرژی نداریم، تولید ماهانه فولاد به بیش از سه میلیون و ۳۰۰ هزار تن میرسد که اگر این روند در کل سال تداوم یابد، تولید سالانه به ۴۰ میلیون تن خواهد رسید و جایگاه هفتم ایران در جهان تثبیت میشود.
منبع: دنیای معدن
