پکن از زمانی که طالبان در سال ۲۰۲۱ کنترل افغانستان را به دست گرفتند، به دنبال توسعه روابط خود با طالبان بوده است، اما مانند همه دولتها از به رسمیت شناختن رسمی حکومت این گروه بنیادگرای اسلامی در بحبوحه نگرانیهای بینالمللی نسبت به سوابق حقوق بشری آن خودداری کرده است.
اما این کشور فقیر میتواند منابع معدنی فراوانی را برای تقویت امنیت زنجیره تامین پکن ارائه دهد، اگرچه خطر تبدیل شدن به بهشتی برای گروههای شبهنظامی تهدیدکننده منطقه سین کیانگ چین و سرمایهگذاریهای عظیم در همسایه خود پاکستان را نیز داراست.
فروش ذخایر لیتیوم، مس و آهن افغانستان برای تغذیه صنایع عظیم باتری و ساختمان چین به طالبان کمک می کند تا اقتصاد خود را که به گفته سازمان ملل «اساساً فروپاشیده» تقویت کند و با باقی ماندن ذخایر بانک مرکزی در خارج از کشور، جریان درآمد منجمد شده مورد نیاز را فراهم کند.
بر اساس داده های گمرکات چین، افغانستان در سال گذشته ۶۴ میلیون دلار کالا به چین صادر کرده که نزدیک به ۹۰ درصد آن دانه های کاج بود، اما دولت طالبان گفته که مصمم است سرمایه گذارانی را بیابد که مایل به کمک به این کشور برای تنوع بخشیدن به اقتصاد آن هستند تا از ثروت معدنی خود سود ببرد.
کابل همچنین از چین خواسته تا به آن اجازه دهد بخشی از کریدور اقتصادی چین و پاکستان باشد، یک پروژه اتصال ۶۲ میلیارد دلاری که منطقه غنی از منابع سین کیانگ چین را به بندر گوادر در پاکستان متصل می کند.
شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، در نشستی در پکن با حضور بیش از ۵۰ رهبر آفریقایی در ماه سپتامبر اعلام کرد که از اول دسامبر، کالاهایی که از “کمتر توسعه یافته ترین کشورهایی که روابط دیپلماتیک با چین دارند” وارد اقتصاد ۱۹ تریلیون دلاری کشورش می شوند، مشمول عوارض واردات نخواهند بود. ظاهرا این سیاست در مورد افغانستان نیز اعمال خواهد شد که باعث ارتقای همکاری های تجاری و اقتصادی دوجانبه می شود.
