به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، چین که سالها بهعنوان بزرگترین آلاینده صنعتی جهان شناخته میشد، اکنون میکوشد خود را بهعنوان پیشتاز عصر جدید صنعت کمکربن معرفی کند. دولت این کشور برنامهای تازه برای توسعه انرژی هیدروژنی با محوریت کاهش انتشار کربن در صنایع سنگین، بهویژه صنعت فولاد، آغاز کرده است؛ اقدامی که از نگاه کارشناسان بخشی از راهبرد بلندمدت پکن برای تبدیلشدن به قدرت اصلی فناوریهای پاک در جهان به شمار میرود.
در چارچوب این طرح، سه وزارتخانه دولتی چین مجموعهای از مشوقها را برای مناطق شهری منتخب در نظر گرفتهاند تا پروژههای مرتبط با استفاده از هیدروژن کمکربن در صنایع مختلف اجرا شود. هرچند تمرکز اصلی این برنامه بر فولادسازی است، اما دامنه آن به حوزههایی مانند تولید آمونیاک سبز، متانول سبز، حملونقل دریایی و صنعت هوانوردی نیز گسترش یافته است.
این طرح در واقع نسخه توسعهیافته سیاستی است که چین نخستینبار در سال ۲۰۲۱ با هدف حمایت از سلولهای سوختی و حملونقل هیدروژنی آغاز کرد. اکنون پکن در تلاش است هیدروژن را از یک فناوری محدود در بخش حملونقل، به ابزاری کلیدی برای تحول صنایع سنگین تبدیل کند؛ صنایعی که سهم بالایی در انتشار دیاکسیدکربن دارند.
بودجه این برنامه برای چهار سال حدود ۸ میلیارد یوان، معادل ۱.۱۷ میلیارد دلار، تعیین شده است. هرچند این رقم در مقایسه با حمایتهای گسترده چین از صنعت خودروهای برقی چندان بزرگ نیست، اما تحلیلگران معتقدند هدف اصلی دولت ایجاد بازار اولیه و کاهش تدریجی هزینه فناوری هیدروژنی است؛ رویکردی که پیشتر در صنعت خودروهای برقی نیز آزموده شد و چین را به بازیگر اصلی این بازار تبدیل کرد.
پکن امیدوار است با اجرای این سیاست، قیمت هیدروژن تا سال ۲۰۳۰ بهطور قابل توجهی کاهش یابد. در حال حاضر، قیمت هر کیلوگرم هیدروژن بین ۳۵ تا ۵۰ یوان برآورد میشود، اما دولت هدفگذاری کرده است این رقم به حدود ۲۵ یوان و در مناطق دارای ظرفیت بالای انرژی تجدیدپذیر حتی به ۱۵ یوان برسد. با این حال، کارشناسان تأکید میکنند برای اقتصادیشدن کامل فولادسازی مبتنی بر هیدروژن، قیمتها باید به محدوده ۱۰ تا ۱۵ یوان کاهش یابد.
در این میان، شرکت بائوو استیل، بهعنوان بزرگترین فولادساز جهان، به یکی از پیشگامان اصلی این تحول بدل شده است. این شرکت در پایان سال ۲۰۲۵ نخستین خط تولید فولاد مبتنی بر کوره قوس الکتریکی و هیدروژن را با ظرفیت سالانه یک میلیون تن راهاندازی کرد؛ پروژهای که از آن بهعنوان یکی از مهمترین آزمایشهای صنعتی فولاد سبز در جهان یاد میشود.
با وجود این پیشرفتها، صنعت فولاد چین همچنان وابستگی سنگینی به زغالسنگ دارد. حدود ۹۰ درصد فولاد این کشور هنوز از طریق کورههای بلند زغالسنگی تولید میشود؛ فرآیندی که سهم بزرگی در انتشار دیاکسیدکربن و آلودگی صنعتی دارد. همین موضوع باعث شده بسیاری از تحلیلگران، برنامه جدید پکن را بیش از آنکه آغاز یک تحول فراگیر بدانند، یک پروژه آزمایشی و محرک اولیه ارزیابی کنند.
کارشناسان معتقدند موفقیت این مسیر تنها به کاهش قیمت هیدروژن وابسته نیست، بلکه شکلگیری بازار جهانی برای فولاد کمکربن نیز نقشی تعیینکننده خواهد داشت. اگر تقاضا برای محصولات سبز در جهان افزایش یابد، چین میتواند همانگونه که بازار خودروهای برقی را در اختیار گرفت، در صنعت فولاد سبز نیز به بازیگر مسلط تبدیل شود.
تحولات اخیر نشان میدهد رقابت قدرتهای اقتصادی جهان دیگر فقط بر سر نفت، گاز یا فناوریهای دیجیتال نیست، بلکه آینده این رقابت به صنعتی گره خورده است که بتواند همزمان ارزان، پاک و رقابتپذیر باشد.
