به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، مشاهدات میدانی از معاملات امروز نشان می‌دهد که فاصله میان رفتار بورس تهران و بازار فیزیکی فولاد عمیق‌تر از همیشه شده است. در شرایطی که بازار سرمایه با رشد همراه بود، بازار آهن همچنان در لاکِ دفاعی باقی مانده است. این «واگرایی»، ریشه در ضعف مفرطِ تقاضای مصرفی دارد. فروشندگان آهن در برابر کاهش قیمت‌ها مقاومتِ جدی از خود نشان می‌دهند تا حاشیه سود خود را حفظ کنند، اما خریداران و مصرف‌کنندگان نهایی نیز با نگاه به وضعیتِ مبهمِ آتی، از ورود به خریدهای حجیم سر باز می‌زنند. این «بُن‌بستِ معاملاتی»، باعث شده که نوسانات ارزی نتواند به یک روند افزایشیِ یکپارچه در محصولات فولادی تبدیل شود.
کالبدشکافی قیمت‌ها در تالار محصولات فولادی
رفتار قیمت‌گذاری در بازار امروز، تصویرِ کاملاً متفاوتی را در مقاطع مختلف به نمایش گذاشت:
-
میلگرد و تیرآهن: ذوب‌آهن اصفهان به عنوان شاخص‌سازِ بازار، امروز با ثبات قیمت همراه بود. در بخش میلگرد، اکثر کارخانه‌ها از تغییر قیمت خودداری کردند و تنها تغییراتِ جزئی (در محدوده ۱۰۰ تا ۸۰۰ تومان) در برخی مبادی تولیدی مشاهده شد. در حوزه تیرآهن نیز، برندهای اصلی عملاً ثبات قیمتی خود را حفظ کردند، هرچند در بخش «تیرآهن هاش»، شاهد تغییراتِ جزئی ۱ تا ۵ هزار تومانی در سایزهای سبک و ۱ تا ۲ هزار تومانی در سایزهای سنگین بودیم که نشان‌دهنده واکنشِ مقطعی به محدودیت عرضه در این رده است.
-
نبشی، ناودانی و پروفیل: در این بخش نیز الگوی غالب، «ثبات» بود. با این حال، استثناهایی مانند نبشی ناب تبریز، و برخی اقلام در گروه لوله و قوطی (به‌ویژه لوله‌های داربستی)، افزایش‌های محدودی را به ثبت رساندند که بیشتر متأثر از فشارهای هزینه‌ایِ تولیدکننده بود تا هجوم تقاضا.
-
بازار ورق: بازار ورق با دو لایه متفاوت عمل کرد. ورق‌های سیاه تولیدی فولاد مبارکه و سبا، بدون تغییرِ قیمتِ محسوسی عرضه شدند. اما در سوی دیگر، ورق‌های تولیدی کاویان و اکسین، به‌ویژه در گریدهای ST52، با رشد قیمتی تا ۲ هزار تومان مواجه شدند. این تفکیک قیمتی نشان می‌دهد که تقاضا به‌صورتِ «موردی» و «هدفمند» عمل می‌کند؛ به‌گونه‌ای که محصولاتِ دارای محدودیت عرضه یا گریدهای خاص، همچنان از کشش قیمتی برخوردارند.
چشم‌انداز بازار؛ میان‌پرده‌ای از ثبات یا پیش‌درآمدی بر تغییر؟
آنچه امروز در بازار آهن مشاهده شد، نه یک «سقوط» است و نه یک «صعود»؛ بلکه نقطه‌ای تعادلی میان این دو است. بازار در فازِ «انتظار» به سر می‌برد. نوساناتِ پراکنده و افزایش‌هایِ محدودِ قیمتی، ناشی از هزینه‌های تولید و کمبودهای مقطعیِ عرضه در برخی گریدهای خاص است و نباید آن را به منزله آغاز یک موج صعودی تعمیم‌یافته تلقی کرد.
در حال حاضر، بازار آهن برای خروج از این «رخوتِ معاملاتی»، به یک محرکِ بیرونیِ قوی‌تر از رشدِ بورس نیاز دارد. مسیر آینده بازار، بیش از هر چیز به دو عامل کلیدی بستگی خواهد داشت:
۱. تداوم مسیر ارزی: ثبات یا تداوم نوسانات دلار.
۲. واکنشِ واقعیِ تقاضا: این‌که آیا صنایع پایین‌دستی در روزهای آتی، خروج از انفعال را کلید خواهند زد یا خیر.
تا زمانی که نقدینگی از بازارهای مالی (بورس) به سمتِ خریدِ کالای فیزیکی سرازیر نشود، انتظار می‌رود که بازار آهن همچنان در مدارِ فعلی، یعنی «ثبات غالب با نوساناتِ جزئیِ موردی» باقی بماند.
