به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، در صنعت فولاد، کیفیت زمانی به یک مزیت رقابتی واقعی تبدیل میشود که از تأمین خوراک تا تولید و تحویل محصول نهایی، به شکل مستمر قابل اندازهگیری و کنترل باشد. از این منظر، عملکرد اخیر فولاد غدیر نیریز فراتر از یک رکورد صرفاً تولیدی، نشانهای از حرکت این مجموعه به سمت تولیدی پایدارتر و کیفیتر است. مهمترین عدد در این میان، نرخ ۹۹.۳۵ درصدی تولید محصول منطبق است؛ به این معنا که از هر ۱۰۰ تن شمش تولیدشده در این شرکت، حدود ۹۹.۳۵ تن مطابق با استانداردهای کیفی و نیاز مشتری بوده است و به بیان دیگر، سهم محصول غیرمنطبق به حدود ۰.۶۵ درصد محدود شده است. همین فاصله اندک، در مقیاس تولید صنعتی اهمیت بسیار زیادی دارد، زیرا حتی چند دهم درصد کاهش در محصول نامنطبق میتواند به معنای کاهش ضایعات، کاهش دوبارهکاری، کاهش هزینههای کنترل و در نهایت افزایش قابلیت اتکای فرآیند تولید باشد. گزارش منتشرشده درباره این رکورد نیز تأکید میکند که این سطح از انطباق، حاصل پایش مستمر فرآیندها، کنترل شاخصهای تولید و فعالیت پیگیرانه واحد کنترل کیفیت و آزمایشگاههای شرکت است.
اما اهمیت عدد ۹۹.۳۵ درصد زمانی روشنتر میشود که آن را در کنار سایر عملکردهای فولاد غدیر نیریز قرار دهیم. این شرکت در دو ماه نخست سال ۱۴۰۵ موفق به ثبت رشد ۱۰۲.۵۸ درصدی در تولید شمش شده و در اردیبهشتماه نیز ۶۲ هزار و ۱۸۳ تن شمش تولید کرده است. در همین ماه، رکورد ۴۴۹ ذوب به ثبت رسید و تعداد ذوب در یک سکوئنس نیز به ۱۶ ذوب افزایش یافت. این اعداد از یک منظر اهمیت ویژهای دارند؛ چراکه افزایش تولید آن زمانی ارزشمند است که به افت کیفیت منجر نشود. یکی از چالشهای همیشگی صنعت فولاد دقیقاً همین نقطه است؛ افزایش سرعت و حجم تولید میتواند فشار بیشتری بر تجهیزات، مواد اولیه و فرآیندهای کنترل کیفیت وارد کند. بنابراین ثبت رشد تولید همزمان با حفظ نرخ بالای محصول منطبق، نشان میدهد فولاد غدیر نیریز تلاش کرده است میان کمیت، بهرهوری و کیفیت تعادل ایجاد کند.
شاخص دیگری که در ارزیابی کیفیت تولید باید مورد توجه قرار گیرد، عملکرد واحد احیای مستقیم است. آهن اسفنجی باکیفیت، خوراک مناسبتری برای فولادسازی فراهم میکند و کیفیت آن بهطور مستقیم بر پایداری فرآیند فولادسازی و مشخصات محصول نهایی اثر میگذارد. پیشتر نیز درباره فولاد غدیر نیریز گزارش شده بود که کیفیت بالای آهن اسفنجی این شرکت موجب افزایش تقاضا برای محصول آن شده و حتی در معاملات بورس کالا، محصول این شرکت در مقاطعی با قیمتی بالاتر از میانگین موزون معامله شده است. این اتفاق را میتوان سیگنالی از سمت بازار برای اعتماد به کیفیت محصول دانست، هرچند قیمت بهتنهایی معیار قطعی کیفیت نیست.
از سوی دیگر، کیفیت را نمیتوان از بهرهوری جدا کرد. فولاد غدیر نیریز در نیمه نخست سال مالی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ موفق شده مصرف گاز خود را از حدود ۲۹۶.۴ نرمال مترمکعب به ۲۷۴ نرمال مترمکعب کاهش دهد که معادل کاهشی در حدود ۷.۶ درصد است. همچنین مصرف گاز این شرکت حدود ۱۲ درصد پایینتر از استاندارد کشوری گزارش شده است. این کاهش مصرف انرژی در کنار بحث کیفیت اهمیت دارد، زیرا تولید فولاد با کیفیت بالا تنها از مسیر افزایش مصرف منابع امکانپذیر نیست. واحدی که بتواند با مصرف کمتر انرژی، تولیدی پایدار و محصول منطبق بیشتری داشته باشد، در عمل در حال افزایش بهرهوری واقعی تولید خود است.
حتی عملکرد این شرکت در شرایط محدودیت انرژی نیز این تصویر را کاملتر میکند. در مردادماه ۱۴۰۵ و با وجود محدودیت ۸۵ درصدی برق و قطعیهای مکرر، فولاد غدیر نیریز توانست حدود ۴۵ هزار تن شمش تولید کند. چنین عملکردی البته به معنای بیاثر بودن محدودیتهای انرژی نیست، اما نشان میدهد مدیریت فرآیند و بهرهبرداری هوشمندانه میتواند بخشی از آثار این محدودیتها را مهار و کنترل کند.
بنابراین شاید مهمترین پیام آمارهای جدید فولاد غدیر نیریز این باشد که کیفیت در این مجموعه در حال تبدیل شدن از یک شعار سازمانی به یک شاخص قابل اندازهگیری است. نرخ ۹۹.۳۵ درصدی محصول منطبق در کنار رشد تولید ۱۰۲.۵۸ درصدی، تولید ۶۲ هزار و ۱۸۳ تن شمش در یک ماه، ثبت ۴۴۹ ذوب، کاهش ۷.۶ درصدی مصرف گاز و مصرف حدود ۱۲ درصد پایینتر از استاندارد کشوری، تصویری از یک رویکرد سیستمی ارائه میدهد.
در نهایت، مزیت اصلی این مسیر برای فولاد غدیر نیریز نه صرفاً تولید شمش بیشتر، بلکه تولید محصولی است که با ضایعات کمتر، مصرف بهینهتر منابع و انطباق بالاتر با نیاز مشتری وارد بازار شود. اگر این شرکت بالاتر با نیاز مشتری وارد بازار شود. اگر این شرکتاق را در دورههای طولانی حفظ و حتی بهبود بخشد، این شاخص میتواند به یکی از مهمترین مؤلفههای مزیت رقابتی آن در بازار فولاد تبدیل شود؛ بازاری که در آن دیگر تنها «چقدر تولید کردن» تعیینکننده نیست، بلکه «با چه کیفیت و هزینهای تولید کردن» اهمیت فزایندهای یافته است.
