یادداشت اختصاصی دمیرنیوز؛ فاطمه مرتضوی/ حملات اخیر به مجتمع فولاد مبارکه اصفهان و فولاد خوزستان، که به آسیبدیدگی بخشهایی از زیرساختهای تولیدی این دو غول صنعتی منجر شد، بار دیگر توجهات را به سمت تغییر رویکرد در درگیریهای منطقهای جلب کرده است. این اتفاقات، سوالاتی جدی را درباره هدف قرار گرفتن زیرساختهای اقتصادی به جای اهداف صرفاً نظامی مطرح میکند.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، خسارات وارده به این دو مجتمع قابل توجه بوده است. در فولاد مبارکه، نیروگاههای تولید برق، واحدهای احیای مستقیم و بخشهایی از کارگاه فولادسازی آسیب دیدهاند. فولاد خوزستان نیز از خسارت به واحدهای احیا و فولادسازی خبر داده که در نهایت منجر به توقف خطوط تولید شده است.

همچنین، اختلال در شبکه توزیع برق مناطق اطراف نیز گزارش شده است. این وقایع نشان میدهد که تنشهای ژئوپلیتیکی وارد مرحلهای جدید شده و «جنگ زیرساختها» در حال تبدیل شدن به یک استراتژی است. در این فاز، هدف اصلی، ایجاد اختلال در شریانهای اقتصادی کشورها و تضعیف توانمندیهای صنعتی آنهاست. صنایع مادر مانند فولاد، به دلیل نقش حیاتی در زنجیره ارزش و اشتغال، به اهداف اولویتدار در این نوع درگیریها تبدیل میشوند.
علیرغم تنشهای منطقهای و نوسانات در بازار جهانی کامودیتیها، صنعت فولاد ایران تا پایان بهمن ۱۴۰۴، رشد قابل توجهی را تجربه کرده است. افزایش ۱۰.۷ درصدی تولید فولاد میانی و رشد ۲.۸ درصدی در کل محصولات فولادی، همراه با رشد چشمگیر در تولید مواد اولیه مانند آهن اسفنجی (۱۴.۷%)، نشاندهنده توانایی این صنعت در حفظ روند تولید و مقاومت در برابر چالشهاست.
چرا فولاد مبارکه و فولاد خوزستان؟
انتخاب این دو شرکت به عنوان اهداف، به دلیل جایگاه استراتژیک آنها در اقتصاد ایران است:
فولاد مبارکه، به عنوان بزرگترین تولیدکننده فولاد کشور، نقش محوری در تأمین نیاز داخلی و صادرات دارد. این شرکت با سهم ۳۴ درصدی از تولید فولاد خام، در حفظ جایگاه ایران در میان ۱۰ تولیدکننده برتر فولاد جهان نقش اساسی ایفا میکند و حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد تولید خود را صادر مینماید.
* **فولاد خوزستان:** یکی از مهمترین صادرکنندگان فولاد ایران است که بخش عمده محصولات خود را به بازارهای آسیایی و خاورمیانه ارسال میکند. این شرکت یکی از ارکان اصلی ارزآوری صنعت فولاد محسوب میشود.
این دو بنگاه صنعتی، فراتر از اعداد و ارقام تولید و صادرات، ستون فقرات صنایع پاییندستی مانند خودروسازی، لوازم خانگی و پروژههای عمرانی هستند. هرگونه اختلال در فعالیت آنها، پیامدهای گستردهای در کل زنجیره اقتصادی کشور خواهد داشت. علاوه بر این، نقش آنها در ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، آنها را به یکی از عوامل ثبات اقتصادی و اجتماعی در مناطق خود تبدیل کرده است.
حملات اخیر را میتوان نشانه بارزی از تغییر رویکرد در تقابلهای منطقهای دانست؛ رویکردی که تمرکز خود را از تخریب اهداف نظامی به سمت فلج کردن زیرساختهای اقتصادی معطوف کرده است. با وجود تابآوری قابل مشاهده در صنعت فولاد ایران، تداوم این روند، نیازمند توجه ویژه به تأمین امنیت زیرساختها، حفظ مسیرهای تولید و صادرات و تقویت توانمندیهای دفاعی در برابر تهدیدات نوین است.