به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، حملات نظامی اخیر به زیرساختهای صنعتی کشور، ضربهای سهمگین به صنعت فولاد وارد کرده و بحرانی بیسابقه را رقم زده است. مجتمعهای فولاد مبارکه اصفهان، فولاد خوزستان و فولاد سفیددشت، از جمله اهداف این حملات بودهاند که منجر به تخریب اساسی واحدهای تولیدی و توقف کامل خطوط تولید شده است.

خسارات گسترده به غولهای فولادی:
فولاد مبارکه، بزرگترین تولیدکننده محصولات تخت در کشور و یکی از ارکان اصلی اقتصاد ملی با سهم یک درصدی در تولید ناخالص داخلی، با ارزشی بالغ بر ۶ میلیارد دلار دارایی در معرض آسیب مواجه شده است. در همین حال، فولاد خوزستان نیز در بخشهای احیای مستقیم و کورههای فولادسازی دچار آسیب جدی شده است که برآورد میشود بازسازی آن ۶ ماه تا یک سال به طول انجامد.
اختلال ساختاری در زنجیره تولید:
این حوادث، توازن کل زنجیره تولید فولاد را بر هم زده است؛ به طوری که حدود ۲۰ درصد از تولید گندله، ۳۰ درصد از آهن اسفنجی و ۳۳ درصد از شمش فولاد کشور از مدار تولید خارج شده است. وخیمترین وضعیت در بخش تولید اسلب مشاهده میشود، جایی که بیش از ۷۵ درصد ظرفیت تولید از دست رفته است. این امر صنایع پاییندستی حیاتی مانند خودروسازی، لوازم خانگی و تولید لوله و پروفیل را با چالش جدی تأمین مواد اولیه روبرو کرده است.
در حالی که تولیدکنندگان باقیمانده اسلب مانند فولاد هرمزگان با افزایش تقاضا مواجه هستند، اما تولیدکنندگان کنسانتره و گندله، بهویژه در منطقه سنگان، با مازاد عرضه شدید روبرو شدهاند. این شرکتها به دلیل کاهش تقاضای داخلی و هزینههای بالای حملونقل صادراتی، با فشار مضاعفی بر حاشیه سود خود دست و پنجه نرم میکنند.
تشدید بحران انرژی و راهکارهای پیش رو:
بحران ناترازی انرژی که پیش از این نیز مانعی برای تولید بود، اکنون با تخریب زیرساختهای نیروگاهی و تأسیسات گازی، ابعاد جدیتری یافته است. کمبود برق و گاز نهتنها تولید آهن اسفنجی را تهدید میکند، بلکه چشمانداز عملکرد آتی شرکتها را نیز با ابهام روبرو ساخته است. در شرایطی که عرضه داخلی ورق به شدت کاهش یافته، واردات گسترده از روسیه و چین به عنوان تنها راهکار کوتاهمدت برای صنایع وابسته مطرح شده که این امر به افزایش هزینههای تمامشده تولید منجر خواهد شد.
امید به آینده؛ پروژه گلگهر:
در این میان، پروژه تولید ورق ۳ میلیون تنی شرکت توسعه آهن و فولاد گلگهر، به عنوان استراتژیکترین طرح فعال کشور با سرمایهگذاری بیش از ۱.۵ میلیارد دلار، در مراحل نهایی قرار دارد. بهرهبرداری از این پروژه در سال ۱۴۰۵ میتواند بخش بزرگی از خلأ بازار را پر کرده، وابستگی به واردات را کاهش دهد و موقعیت مالی هلدینگهای بزرگی چون کگل و وکغدیر را تقویت نماید.
این وضعیت، بازنگری فوری در سیاستگذاریهای کل زنجیره فولاد، از معدن تا نورد را به یک ضرورت ملی تبدیل کرده است.