به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، بازار آهنآلات ایران این روزها شرایطی بیسابقه را تجربه میکند؛ فضایی که در آن کمرمقیِ معاملات، تصمیمگیری را برای فعالان زنجیره فولاد دشوار کرده است. در حالی که رکود پروژههای زیرساختی و ساختمانی، تقاضای واقعی را به حداقل رسانده، برخی متغیرهای کلان از جمله هزینههای انرژی، نوسانات نرخ ارز و تحولات سیاسی، مانع از شکلگیری روند نزولی پایدار در قیمتها شدهاند.
سایه سیاست بر معاملات؛ انتظاری که به درازا کشیده است
تأثیر متغیرهای سیاسی بر بازار فولاد انکارناپذیر است. با وجود آتشبس فروردینماه، فعالان بازار همچنان با احتیاط به تحولات نگاه میکنند. انتشار اخبار مربوط به پیشرفت مذاکرات اگرچه کورسوی امیدی را روشن کرده، اما به دلیل عدم قطعیت، زنجیره تأمین اعم از تولیدکنندگان، انبارداران و پیمانکاران را به فاز «انتظار برای سیگنال روشن» کشانده است. در این شرایط، ترجیح فعالان، حفظ نقدینگی و پرهیز از خریدهای بزرگ یا انباشت موجودی است.
تقابل هزینههای تولید و ضعف قدرت خرید آهن آلات
در سوی دیگر بازار، تولیدکنندگان با چالش فشار هزینهها مواجهاند. افزایش بهای انرژی، دستمزدها و مواد اولیه، حاشیه سود کارخانهها را به شدت تحت فشار قرار داده است. با این حال، رکود تقاضا اجازه انتقال این هزینهها به مصرفکننده نهایی را نمیدهد. این تناقض باعث شده تولیدکنندگان در بنبستِ «تولید برای نقدینگی» گرفتار شوند و بازار در فقدان تقاضای مصرفی، از هرگونه حرکت قیمتی جدی ناتوان بماند.
تابستان و معادله ناتمام انرژی
نگرانیها درباره محدودیتهای احتمالی تأمین برق صنایع فولادی در تابستان پیش رو، به دغدغه جدید فعالان تبدیل شده است. اگرچه هرگونه اختلال در تولید میتواند عرضه را کاهش دهد، اما کارشناسان تأکید میکنند که «کمبود عرضه» به تنهایی محرک رشد قیمت نخواهد بود؛ چرا که مانع اصلی یعنی «رکود مصرف»، همچنان بر سر راه است.
در نهایت، تحلیلگران شرایط فعلی را یک «تعادل شکننده» مینامند؛ جایی که نه فشار هزینهها باعث جهش قیمت شده و نه ضعف تقاضا اجازه سقوط شدید بازار را میدهد. تا زمانی که شفافیت در حوزههای عمرانی، سیاست خارجی و زیرساختهای انرژی حاصل نشود، راهبرد عقلانی بازار همچنان مدیریت هوشمندانه موجودی و پرهیز از رفتارهای هیجانی باقی خواهد ماند.