به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، تحولات اخیر نشان میدهد که پازل صنعت فولاد ایران در حال تغییر شکل است. از یک سو، فشارهای پارلمانی برای جلوگیری از خامفروشی شمش و حرکت به سمت صادرات محصولات نهایی (مانند میلگرد و ورق)، نشان از تمایل دولت به حفظ ارزش افزوده در داخل است. از سوی دیگر، اصلاح نظام تعرفهای در عراق – که پیشتر بازاری ساده برای صادرات ایرانی بود – صادرکنندگان را ناچار میکند تا به جای اتکای بر قیمت، بر کیفیت و تنوع محصول تمرکز کنند.
در حالی که گزارش انجمن جهانی فولاد از افت ۲۸ درصدی تولید ایران خبر میدهد، این کاهش تولید میتواند به مثابه یک «فرصت تلخ» برای بازنگری در مدل صادراتی عمل کند؛ یعنی زمانی که نمیتوان حجم تولید را به سرعت بالا برد، تنها راه جبران افت درآمد، ارتقای سطح کیفی و صادرات محصولات با ارزش افزوده بالاتر است. در نهایت، آینده بازار آهنآلات ایران، بیش از آنکه تابع ظرفیتهای تولیدی باشد، تابع مدیریت هوشمندانه زنجیره ارزش و تنوع در بازارهای هدف خواهد بود.
در حالی که سالهاست میان تولیدکنندگان شمش و فعالان نورد بر سر اولویتهای صادراتی اختلافنظر وجود داشت، اکنون به نظر میرسد سیاستگذار کشور به سمت پایان دادن به دوران «خامفروشی» حرکت کرده است. تأکید مسئولان بر اینکه صادرات محصولات نهایی مثل میلگرد و تیرآهن، اشتغال و درآمد بیشتری برای کشور دارد، میتواند ساختار کلی بازار آهنآلات را تغییر دهد.
این تحول در حالی رخ میدهد که عراق، اصلیترین بازار صادراتی ایران، در حال واقعیسازی تعرفهها و سختگیرتر کردن قوانین گمرکی است؛ اقدامی که صادراتکنندگان را از مدلهای سنتی و کمهزینه دور کرده و آنها را به سمت تولید کالاهای باکیفیت سوق میدهد. با توجه به گزارش اخیر انجمن جهانی فولاد مبنی بر کاهش تولید در ایران، متخصصان معتقدند تنها راه مقابله با کاهش درآمدها، تمرکز بر صادرات محصولات با ارزش افزوده بالا و تکمیل زنجیره تولید است تا حتی با تولید کمتر، درآمد بیشتری حاصل شود.
