از تنگه هرمز تا سبد خرید مردم؛ تحلیل پیوند «دیپلماسی دریایی» و «ثبات ماکرواقتصادی» در ایران

به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، تحلیل ابعاد اقتصادی اظهارات اخیر دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت ایران، نشان‌دهنده یک زنجیره علت و معلولی است: «توافق $\leftarrow$ کاهش هزینه‌های لجستیک و بانکی $\leftarrow$ کاهش قیمت تمام‌شده تولید $\leftarrow$ کنترل تورم $\leftarrow$ بهبود معیشت».

یکی از مهم‌ترین متغیرهای این زنجیره، «عادی‌سازی تردد در تنگه هرمز» است:

کاهش هزینه حمل‌ونقل دریایی برای کالاهای حجیم، مستقیماً بر قیمت تمام‌شده مواد اولیه در صنایع سنگین اثر می‌گذارد. همچنین، ابهام موجود در مورد صندوق ۳۰۰ میلیارد دلاری بازسازی، نشان می‌دهد که اقتصاد ایران در انتظار شفافیت در «سازوکارهای استفاده از منابع آزاد شده» است؛ چرا که صرفِ آزادسازی منابع بدون داشتن مسیر مشخص برای سرمایه‌گذاری، پاسخگوی نیاز بخش تولید نخواهد بود.

از منظر کلان، مسئله اصلی فراتر از تزریق نقدینگی است؛ بخش تولید به «باز شدن فضای تجارت» نیاز دارد. کنترل تورم و پیش‌بینی‌پذیری فضای اقتصادی، پیش‌شرط تقویت ارزش پول ملی است. در واقع، بازگشت صادرات نفت نه تنها یک منبع درآمدی، بلکه یک «تثبیت‌کننده» (Stabilizer) برای بودجه دولت و پروژه‌های توسعه‌ای خواهد بود. در نهایت، مدیریت بحران در اقتصاد ایران نیازمند گذار از «نگاه‌های احساسی» به «منطق منافع ملی» است تا بتوان از فرصت‌های دیپلماتیک برای بازسازی زیرساخت‌های تولید استفاده کرد.