به گزارش دمیرنیوز، نسبت طلا به نقره نشان میدهد که پس از ثبت اوجهای بالای ۱۰۰ واحد در سال گذشته، این نسبت اکنون به محدوده ۶۰ تا ۷۰ واحد عقبنشینی کرده و در نزدیکی یک ناحیه حمایتی مهم قرار گرفته است. چنین وضعیتی معمولا زمانی رخ میدهد که نقره در مقایسه با طلا عملکرد بهتری از خود نشان داده و بخشی از عقبماندگی تاریخی خود را جبران کرده باشد. اکنون پرسش اصلی فعالان بازار این است که با توجه به رسیدن قیمت طلا و نقره به سطوح حمایت تکنیکال، آیا روند برتری نقره نسبت به طلا ادامه خواهد یافت یا زمان استراحت این فلز فرا رسیده است؟ پاسخ به این سوال نه تنها برای معاملهگران بازارهای جهانی بلکه برای سرمایهگذاران ایرانی در بورس کالای ایران نیز اهمیت زیادی دارد؛ زیرا میتواند جهتگیری سبد داراییهای مبتنی بر فلزات گرانبها را در ماههای آینده مشخص کند.
عقبنشینی نقره به نفع طلا
نسبت طلا به نقره یکی از قدیمیترین شاخصهای مورد استفاده در بازارهای جهانی محسوب میشود. این نسبت نشان میدهد که برای خرید یک اونس طلا به چند اونس نقره نیاز است. زمانی که این نسبت افزایش مییابد، به معنای عملکرد بهتر طلا نسبت به نقره است و هنگامی که کاهش پیدا میکند، نقره بازدهی بیشتری نسبت به طلا ثبت میکند.
بررسی نسبت مذکور نشان میدهد که این نسبت در سالهای اخیر عمدتا در محدوده ۷۵ تا ۹۰ واحد نوسان کرده است. با این حال در سال گذشته جهش کمسابقه آن تا سطوح بالاتر از ۱۰۰ واحد، نقره را در موقعیت ارزندهای نسبت به طلا قرار داد. از همان مقطع، جریان سرمایه به سمت نقره تقویت شد و نسبت طلا به نقره وارد روند نزولی پرشتابی شد.
مهمترین عامل برتری نقره در ماههای اخیر را باید در ترکیب منحصربهفرد تقاضای این فلز جستوجو کرد. نقره علاوه بر آنکه یک دارایی امن محسوب میشود، ماده اولیه بسیاری از صنایع پیشرفته نیز هست. توسعه نیروگاههای خورشیدی، رشد خودروهای برقی و افزایش مصرف در صنایع الکترونیک موجب شده تقاضای صنعتی نقره در مسیر صعودی قرار گیرد.
همزمان نگرانیها درباره کسری عرضه در بازار جهانی نقره نیز افزایش یافته است. بسیاری از موسسات بینالمللی پیشبینی میکنند که طی سالهای آینده رشد مصرف از افزایش تولید پیشی بگیرد. همین موضوع موجب شده نقره در مقایسه با طلا از جذابیت بیشتری برای سرمایهگذاران برخوردار شود و بخشی از فاصله تاریخی خود را با طلا جبران کند.
طلا؛ پشتوانه محکم
با وجود عملکرد بهتر نقره، نباید فراموش کرد که طلا همچنان از عوامل بنیادی قدرتمندی برخوردار است. خرید مستمر بانکهای مرکزی، افزایش بدهی دولتها، نااطمینانیهای ژئوپلیتیک و نگرانی از کاهش ارزش ارزهای معتبر جهانی همچنان از قیمت طلا حمایت میکنند.
در سالهای اخیر بانکهای مرکزی جهان به یکی از بزرگترین خریداران طلا تبدیل شدهاند. این تقاضای ساختاری باعث شده هر بار که بازار وارد فاز اصلاحی میشود، خریداران بلندمدت دوباره وارد میدان شوند. از این رو طلا همچنان مهمترین دارایی دفاعی در میان فلزات گرانبها محسوب میشود.
نکته مهم در شرایط فعلی آن است که نسبت طلا به نقره اکنون به یکی از مهمترین نواحی حمایتی چند سال اخیر نزدیک شده است. در گذشته نیز هرگاه این نسبت به محدوده ۵۵ تا ۶۵ واحد رسیده، روند نزولی آن با کندی مواجه شده یا حتی وارد فاز بازگشتی شده است. بازار یکبار در سال ۲۰۰۶ و یکبار در سال۲۰۱۱در محدودههای فعلی قرار داشته که موجب بازگشت این نسبت به سطوح بالاتر شده است. بدیهی است در این شرایط شتاب صعود طلا بیشتر از نقره باشد. در واقع بخشی از مزیت نسبی نقره در برابر طلا که طی ماههای گذشته وجود داشت، اکنون تخلیه شده است. بهخصوص آنکه تداوم رکود اقتصادی و تورمهای بالا همگی به نفع فلز گرانبهای زرد عمل میکنند.
اگر حمایت فعلی حفظ شود، احتمال بازگشت نسبت به محدوده ۷۰ تا ۷۵ واحد وجود دارد؛ سناریویی که به معنای عملکرد بهتر طلا نسبت به نقره خواهد بود. در مقابل، شکست این محدوده حمایتی میتواند موج تازهای از برتری نقره را رقم بزند، هرچند در شرایط فعلی احتمال سناریوی نخست بیشتر ارزیابی میشود.
طلا یا نقره بورسی؟
یکی از تفاوتهای اساسی میان طلا و نقره به میزان نوسان آنها بازمیگردد. نقره در دورههای رونق اقتصادی و افزایش اشتهای ریسک معمولا رشد بیشتری نسبت به طلا ثبت میکند؛ اما در دورههای اصلاحی نیز افتهای عمیقتری را تجربه میکند. به همین دلیل سرمایهگذاران حرفهای معمولا از نسبت طلا به نقره برای تنظیم وزن داراییهای خود استفاده میکنند. زمانی که این نسبت در سطوح بسیار بالا قرار میگیرد، نقره گزینه جذابتری است و هنگامی که نسبت به سطوح پایین و حمایتی میرسد، تمایل به افزایش وزن طلا بیشتر میشود.
مجموع شواهد نشان میدهد که هر دو فلز همچنان از ظرفیت رشد برخوردارند و چشمانداز بلندمدت آنها مثبت است. با این حال نسبت طلا به نقره نشان میدهد که بخشی از پتانسیل رشد نسبی نقره نسبت به طلا محقق شده است. بر این اساس، برای سرمایهگذاران محافظهکار ترکیب ۶۰ درصد طلا و ۴۰ درصد نقره میتواند گزینه مناسبی باشد. سرمایهگذاران با ریسکپذیری متوسط میتوانند وزن دو فلز را به صورت برابر در سبد خود نگهداری کنند. در مقابل، سرمایهگذاران تهاجمی که همچنان به رشد تقاضای صنعتی نقره خوشبین هستند، میتوانند تا ۶۰ درصد سبد فلزات گرانبهای خود را به نقره اختصاص دهند.
با توجه به آنکه حباب شمش طلا در بورس کالای ایران، در محدودههای جذابی قرار دارد، طلا برای سرمایهگذاران ۳درصد پایینتر از ارزش ذاتی آب میخورد. این در حالی است که گواهی نقره در بورس کالا، ۲۰ درصد بالاتر از ارزش واقعی خود در حال نوسان است. به نظر میرسد با توجه به نرخ اقتصادی و معقول دلار آمریکا در بازار غیررسمی ارز، میتوان روی هر دو فلز بر اساس سطح ریسکپذیری حساب باز کرد. اما در شرایطی که چشمانداز اقتصاد دنیا با ابهامات زیادی روبهروست تکیه بر فلز زرد میتواند ضمن مدیریت ریسک، بازدهی بهتری به همراه داشته باشد.
نسبت طلا به نقره پس از یک سقوط سنگین اکنون به یکی از مهمترین سطوح حمایتی چند سال اخیر رسیده است؛ این سطح مهم، میتواند آغازگر مرحله جدیدی از رقابت میان دو فلز گرانبها باشد. اگرچه چشمانداز بنیادی نقره همچنان جذاب ارزیابی میشود، اما مزیت نسبی آن نسبت به ماههای گذشته کاهش یافته است. از سوی دیگر طلا همچنان از پشتوانه قدرتمند بانکهای مرکزی و ریسکهای اقتصاد جهانی بهره میبرد.
در چنین شرایطی، به نظر میرسد دوران تمرکز یکجانبه بر نقره به پایان رسیده و زمان بازگشت به یک سبد متعادل فرا رسیده است؛ سبدی که هم از ظرفیت رشد نقره بهره میبرد و هم از امنیت و ثبات طلا در برابر نوسانات احتمالی بازارهای جهانی محافظت میکند. این همان پیامی است که نسبت طلا به نقره در آستانه نیمه دوم سال به سرمایهگذاران مخابره میکند.
منبع: دنیای معدن
