به گزارش خبرنگار اختصاصی دمیر نیوز؛ به بررسی عوامل مؤثر در پیشرفت متفاوت این دو طرح میپردازیم:
پروژه اصفهان؛ الگوی همکاریِ بخشِ خصوصی و دولت
پروژه انتقال آب از دریای عمان به اصفهان با هدف تأمین آب پایدار برای صنایع بزرگ، کشاورزی و شرب در مناطق مرکزی کشور، با یک استراتژی هوشمندانه به اجرا درآمد. این پروژه که شامل شیرینسازی آب شور و انتقال آن از مسیری طولانی (بیش از هزار کیلومتر) است، از لحاظ فنی بسیار پیچیده و پرهزینه بود. با این حال، مسئولان استان اصفهان با دعوت از صنایع بزرگ محلی مانند فولاد مبارکه و پتروشیمی برای مشارکت و سرمایهگذاری مستقیم، یک مدل مالی نوین را به وجود آوردند. این همکاری باعث شد تا بار مالی از دوش دولت برداشته شود و پروژه با سرعتی بیسابقه پیش برود.
این رویکرد، زمان اجرای پروژه را به طرز چشمگیری کاهش داد و به رغم تمامی چالشها، فاز اول آن به بهرهبرداری رسید. موفقیت این پروژه نشان داد که استفاده از ظرفیتهای مالی و اجرایی بخش خصوصی، راهکاری کارآمد برای تسریع طرحهای زیربنایی است.
پروژه تبریز؛ چالشهای پیشروی یک طرح حیاتی
در مقابل، پروژه انتقال آب از رود ارس به تبریز که با هدف تأمین آب شرب برای جمعیتی چند میلیونی و همچنین احیای دریاچه ارومیه تعریف شده است، با کندی محسوسی پیش میرود. این پروژه که از نظر فنی، به دلیل آلودگی آب رود ارس به فلزات سنگین، نیازمند تأسیسات تصفیه پیشرفته است، با موانع متعددی روبرو بوده است.
بر اساس گزارشهای موجود، بخش بزرگی از این پروژه حیاتی، پس از سالها هنوز تکمیل نشده و تنها قسمتهای اولیه آن به بهرهبرداری رسیده است. در حالی که نیاز منطقه به آب پایدار روز به روز افزایش مییابد و مسائل زیستمحیطی نیز ضرورت تسریع در اجرای آن را دوچندان میکند، کندی در پیشرفت این پروژه نشاندهنده چالشهای مدیریتی و عدم وجود یک استراتژی مالی و اجرایی منسجم است.
