به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، آمار منتشر شده از سوی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، نشاندهنده فاصله معنادار میان پتانسیل زغالسنگ ایران و وضعیت واقعی بهرهبرداری از آن است. بر اساس این گزارشها، در سال گذشته تنها کمتر از نیمی از ظرفیت معادن زغالسنگ فعال بودهاند و بخش قابل توجهی از این معادن به دلیل کمبود منابع مالی کافی، در وضعیت غیرفعال و “خواب” قرار گرفتهاند.

تضارب آرا؛ محیط زیست در برابر صنعت :
در حالی که فعالان محیطزیست با استناد به مسائل زیستمحیطی و آلودگی هوا، با توسعه صنعت زغالسنگ مخالفت میکنند، کارشناسان و فعالان اقتصادی بر ضرورت و اهمیت کاربرد صنعتی این ماده تأکید دارند. آنها معتقدند زغالسنگ تنها به عنوان سوخت نیروگاهها مطرح نیست، بلکه نقش حیاتی در صنایع استراتژیک دیگری نظیر ذوبآهن و تولید فولاد ایفا میکند. این در حالی است که حتی در قاره سبز (اروپا) که پیشرو در انرژیهای تجدیدپذیر است، زغالسنگ همچنان با سهم ۱۵ درصدی، بخش قابل توجهی از سبد انرژی را تأمین میکند.
چالش اصلی؛ بازار تکمشتری:
یکی از موانع بنیادین در مسیر توسعه صنعت زغالسنگ ایران، پدیده “تکمشتری بودن” بازار آن است. طبق گزارشهای منتشر شده توسط اندیشکدههای معتبر وابسته به دانشگاه تهران، این انحصار در بازار، عامل اصلی کاهش جدی سرمایهگذاری در حوزه اکتشاف، استخراج و توسعه معادن زغالسنگ بوده است. نبود مشتریان متنوع و رقابت در بازار، سرمایهگذاران را از ورود به این صنعت بازداشته است.
راهکار دوگانه برای بحران انرژی:
تحلیلگران اقتصادی و انرژی معتقدند توسعه اصولی و هدفمند معادن زغالسنگ میتواند به عنوان یک “راهکار دوگانه”، همزمان دو چالش بزرگ کشور یعنی ناترازی گاز و ناترازی برق را مرتفع سازد. بهرهبرداری بهینه و اصولی از ذخایر زغالسنگ میتواند فشار قابل توجهی را از منابع گازی کشور برداشته و از این طریق، پایداری شبکه برق را، به ویژه در پیک مصرف فصول گرم و سرد، تضمین نماید. این امر نه تنها به رفع بحران انرژی کمک میکند، بلکه میتواند فرصتهای شغلی جدیدی ایجاد کرده و ارزآوری قابل توجهی برای کشور به همراه داشته باشد.