به گزارش اختصاصی دمیرنیوز؛ در این گزارش با عنوان «تصمیم ایران برای رهایی از جیپیاس، مسألهای فراتر از فناوری است»، آمده است: طی چندسال گذشته دولتهای سرتاسر جهان توجهی مُبرم به درگیریها در اوکراین و خاورمیانه داشتهاند. بنابر گفتهها، در این مناطق ما میتوانیم نخستین نشانهها از این که میدان نبرد در آینده چگونه خواهد بود را ببینیم؛ آن هم نه تنها در خصوص تسلیحات، بلکه در ارتباط با فناوریها و تاکتیکهایی که بکار گرفته میشوند.
حمله اخیر آمریکا و اسرائیل به ایران نه تنها نشان دهنده راهبردهای جدید در زمینه نفوذ و استقرار پهپادها بود، بلکه آسیب پذیریهای جدیدی را نیز آشکار کرد. در طول جنگ ۱۲ روزه هم ایران و هم کشتیهایی که در آبهای خلیج [فارس] بودند، اختلال در سیگنالهای جی پی اس را تجربه کردند. این مسأله آشکارا مقامات ایرانی را نگران کرده؛ تا جایی که پس از پایان جنگ به دنبال جایگزینیهایی بوده اند.
«احسان چیت ساز»، معاون وزیر ارتباطات در نیمه ماه ژوئیه به رسانههای ایران گفت: «برخی اوقات برخی اختلالات بر روی «جیپیاس» بهوسیله سامانههای داخلی ایجاد میشود و همین مسأله نیز ما را سوق داده تا به سمت گزینههای جایگزینی مانند بیدو (BeiDou) برویم. » او در ادامه افزود: دولت در حال توسعه طرحی است تا بخشهای حمل و نقل، کشاورزی و اینترنت را از سیستم جیپیاس به بیدو انتقال دهد.
اما تصمیم ایران برای پذیرش سامانه ماهوارهای ناوبری چین ممکن است در نگاه نخست صرفا یک مانور تاکتیکی باشد. اما با این حال تأثیرات آن بسیار عمیقتر خواهد بود. این حرکت نشانهای دیگر از یک صف آرایی بزرگ جهانی است.
برای دههها غرب و به خصوص آمریکا بر زیرساختهای فناوری جهان، از سیستم عاملهای کامپیوتری گرفته تا اینترنت و ارتباطات از راه دور و شبکههای ماهوارهای تسلط داشتهاند. همین مسأله نیز سبب شده است تا بسیاری از بخشهای جهان بر زیرساختی وابسته باشند که قادر نیستند با آن رقابت کرده و یا حتی ان را به چالش بکشند. همین وابستگی به سادگی سبب آسیبپذیری شده است. از سال ۲۰۱۳ شماری از افشاگران و تحقیقات رسانهای فاش کردهاند که چطور فناوریها و طرحهای مختلف غربی نظارتهای غیرقانونی را فعال کرده و اقدام به جمع آوری اطلاعات در سطح جهانی کرده است؛ مسألهای که سبب نگرانی دولتهای سراسر جهان شده است.
اقدام ایران در تغییر احتمالی [از سامانه جی پی اس] به بیدو پیامی روشن برای دیگر ملتهایی دارد که با مسأله ایجاد توازن میان فناوریهای در دسترس از یکسو و راهبرد دفاع از خود دست به گریبان هستند و آن این است: دوره وابستگی کورکورانه و ساده لوحانه به زیرساختهایی که از سوی آمریکا کنترل میشود، به سرعت در حال پایان است. ملتها دیگر نمیتوانند تحمل کنند که تواناییهای نظامیشان و حاکمیت دیجیتال حیاتیشان به شبکه ماهوارهای ابر قدرتی مرتبط است که آنها اعتمادی به او ندارند./
