به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، علی محمد زمانی، کارشناس صنعت فولاد، در گفتگو با فولادبان با تشریح چالشهای جدی این صنعت در ماههای اخیر، گفت:
«قطعی برق، آسیبهای ناشی از شرایط جنگی و سیاستگذاریهای محدودکننده صادرات، سه عامل اصلی فشار بر فولادسازان هستند.» او تأکید کرد که این مشکلات نه تنها سودآوری شرکتها را به طور قابل توجهی کاهش داده، بلکه موجب زیاندهی برخی واحدها نیز شده است.
زمانی با بیان اینکه بحران قطعی برق و توقف خطوط تولید به سادگی به معنای کاهش سودآوری نیست، خاطرنشان کرد که این توقفها به شکل مستقیم به زیاندهی شرکتها منجر میشود. او افزود: «توقف تولید نه تنها زنجیره تأمین را مختل میکند، بلکه موجب کندی فعالیت صنایع وابسته و افزایش تورم در بخش پاییندستی خواهد شد.»

وی در ادامه به ناپایداری قیمت حاملهای انرژی اشاره کرد و گفت: «تا زمانی که نرخ این حاملها در کشور با قیمتهای جهانی همخوانی نداشته باشد، سرمایهگذاری در حوزه انرژی توجیه اقتصادی نخواهد داشت و مشکلات موجود ادامه خواهد یافت.»
زمانی همچنین به تبعات شرایط جنگی بر صنعت فولاد پرداخت و تصریح کرد که محدودیتهای لجستیکی، تأمین تجهیزات و حملونقل دریایی فشار مضاعفی بر واحدهای تولید وارد کرده است. او به آسیبدیدگی برخی قطبهای اصلی تولید مانند فولاد مبارکه و فولاد خوزستان اشاره کرد و گفت: «اگرچه دیگر تولیدکنندگان تا حدودی توانستهاند کمبودها را جبران کنند، اما فشارها همچنان ادامه دارد.»
این کارشناس به انتقاد از سیاستهای صادراتی پرداخت و گفت: «متأسفانه تصمیمگیریها در کشور صادراتمحور نیست. بخشنامههای غیرمنتظره، عوارض علیالحساب و ممنوعیتهای صادراتی فقط به از دست رفتن بازارهای بینالمللی منجر میشود.»
به گفته او، میزان تولید فولاد در کشور بیش از نیاز بازار داخلی است و محدودیتهای صادرات هیچ توجیه منطقی و اقتصادی ندارند. او تأکید کرد: «مهمترین خواسته فعالان این صنعت از دولت، توقف سیاستهای دستوری و ایجاد شرایطی برای فعالیت صنعت بر اساس مکانیزم عرضه و تقاضا است.»
زمانی همچنین بر اهمیت واگذاری اختیار بیشتر به مدیران فولادی برای تأمین مواد اولیه تأکید کرد و افزود: «این مدیران باید بتوانند با صادرات محصولات مازاد، ارز مورد نیاز را تأمین کرده و توازن را به چرخه تولید بازگردانند.»