یکی از مهمترین منافع این همکاریها، کاهش هزینههای حمل و نقل و بهبود بهرهوری لجستیکی است. وقتی ایران با کشورهای متحد توافقنامههای مشترک در زمینه مسیرهای ترانزیتی، بنادر، راهآهن و جادهها داشته باشد، کالاها با سرعت بیشتر و هزینه کمتر جابهجا میشوند. این موضوع به نفع تولیدکنندگان داخلی است و قدرت رقابتی صادرات ایران را افزایش میدهد.
توسعه همکاریهای منطقهای در حمل و نقل همچنین میتواند به ایجاد ثبات اقتصادی و کاهش نوسانات ارزی کمک کند. درآمد حاصل از ترانزیت و خدمات لجستیکی، منبع پایدار ارزی برای دولت فراهم میکند و وابستگی به منابع داخلی یا بازارهای دوردست را کاهش میدهد. در نتیجه، اقتصاد کشور انعطاف بیشتری در مواجهه با بحرانها و تحریمهای بینالمللی خواهد داشت.
علاوه بر مزایای مالی، این توافقات میتوانند به تقویت روابط سیاسی و امنیتی با کشورهای منطقه منجر شوند. همکاریهای حمل و نقلی زمینه اعتماد و تعامل بلندمدت را ایجاد میکند و ایران را به یک شریک راهبردی در تجارت و ترانزیت منطقه تبدیل میکند. به این ترتیب، مزیتهای اقتصادی و سیاسی به طور همزمان برای کشور محقق میشوند.
