به گزارش دمیرنیوز؛ افزایش هزینه حملونقل، مقاومت فروشندگان قراضه و رشد قیمت مواد اولیه، مهمترین محرکهای این روند بودند؛ نه جهش محسوسی در تقاضای نهایی. بررسی این زنجیره نشان میدهد که بازار ترکیه درحال تجربه نوعی افزایش هزینهمحور است که میتواند در کوتاهمدت از قیمتها حمایت کند، اما تداوم آن به پذیرش نرخهای جدید از سوی خریداران وابسته خواهد بود. این تحولات برای بازار ایران نیز از مسیر صادرات، نرخ ارز و انتظارات قیمتی اهمیت دارد.
قراضه؛ حلقه آغازگر افزایش قیمت
موج افزایشی در بازار فولاد طویل ترکیه، پیش از آنکه در نرخ میلگرد یا بیلت نمایان شود، در بازار قراضه وارداتی شکل گرفت. تولید فولاد در کورههای قوس الکتریکی ترکیه وابستگی قابلتوجهی به قراضه دارد؛ بنابراین هر تغییری در هزینه تأمین این ماده اولیه، مستقیماً بر محاسبات تولیدکنندگان و قیمتگذاری محصولات نهایی اثر میگذارد.
در هفته نخست سپتامبر، رشد قیمت نفت و افزایش هزینه سوخت کشتیها، هزینه حمل قراضه را بالا برد. در مسیرهای وارداتی از آمریکا به ترکیه، نرخ حملونقل دریایی نیز فشار بیشتری بر قیمت تمامشده وارد کرد. همزمان، فروشندگان آمریکایی تمایل چندانی به پذیرش قیمتهای پایینتر نشان ندادند و برخی عرضهکنندگان ترجیح دادند بهجای ارائه پیشنهاد قطعی، منتظر پیشنهاد متقابل خریداران بمانند. این رفتار نشان میدهد مقاومت سمت عرضه، دستکم در کوتاهمدت، مانع افت آسان قیمتها شده است.
ظهور معاملات قراضه از منطقه بالتیک در محدوده بالاتر از ۳۸۰ تا ۳۹۰ دلار به ازای هر تن نیز به تقویت این فضای افزایشی کمک کرد. نکته مهم آن است که رشد قراضه صرفاً نتیجه افزایش تقاضای فولاد نیست؛ بلکه ترکیبی از هزینه حمل، محدودیت تمایل فروشندگان به فروش ارزان و افزایش توان پرداخت تولیدکنندگان میلگرد است. همین عامل آخر، زنجیرهای خودتقویتشونده ایجاد کرده است. رشد قیمت میلگرد، ظرفیت پرداخت کارخانهها برای خرید قراضه را افزایش میدهد و قراضه گرانتر نیز به نوبه خود، مبنای افزایش قیمت محصولات فولادی قرار میگیرد.
بیلت؛ انتقال فشار به نیمهساخته
بازار بیلت ترکیه، یکی از نخستین بخشهایی بود که اثر افزایش هزینه قراضه را آشکار کرد. پس از آخرین معاملات در اسکندرون، قیمت بیلت داخلی به محدوده ۵۴۵ تا ۵۵۵ دلار به ازای هر تن درب کارخانه رسید که نسبت به هفته قبل، حدود ۷.۵ دلار افزایش داشت. این رشد در شرایطی رخ داد که قیمتهای پذیرفتهشده میلگرد در محدوده ۶۰۰ تا ۶۱۰ دلار قرار گرفته و فضای بیشتری برای بازنگری نرخ بیلت در اختیار تولیدکنندگان قرار داده است.
در بازار وارداتی، حرکت قیمتها حتی پرشتابتر بود. پیشنهادهای بیلت چین برای حمل اکتبر به ترکیه، با حدود ۱۰ دلار افزایش به ۵۲۰ تا ۵۲۵ دلار به ازای هر تن سیافآر رسید. پیش از این افزایش، حدود ۱۵۰ هزار تن بیلت چین در محدوده ۵۰۳ تا ۵۱۰ دلار معامله شده بود. همچنین حدود ۵۲ تا ۵۴ هزار تن بیلت مالزی در محدوده ۵۱۲ تا ۵۱۵ دلار به ازای هر تن سیافآر فروخته شد.
در مقابل، عرضه از روسیه و ایران محدودتر بود. قیمت احتمالی بیلت روسیه حدود ۵۱۰ دلار و نرخ indicative بیلت ایران حدود ۴۹۵ دلار به ازای هر تن سیافآر یا افسیای برآورد میشد؛ بااینحال، نبود پیشنهادهای قطعی و شفاف از این دو مبدأ، مانع از آن شد که اختلاف قیمت، فشار جدی بر عرضهکنندگان ترکیهای وارد کند. به بیان دیگر، ارزانتر بودن احتمالی برخی محمولهها، تا زمانیکه به عرضه قابلاتکا تبدیل نشود، قدرت تعدیل بازار را ندارد.
میلگرد؛ افزایش روی تابلو و در بازار ترکیه
افزایش هزینه مواد اولیه، در بازار میلگرد ترکیه هم در نرخهای تولیدکنندگان و هم در معاملات نقدی منعکس شد. در فاصله ۴ تا ۱۰ سپتامبر، قیمت میلگرد در استانبول از ۶۲۴ به ۶۴۳ دلار به ازای هر تن رسید؛ یعنی ۱۹ دلار افزایش. در ازمیر نیز نرخها از ۵۹۷ به ۶۱۹ دلار رسیدند. قیمت میلگرد در کارابوک از ۶۲۸ به ۶۳۶ دلار و در پایاس از ۶۰۲ به ۶۱۲ دلار افزایش یافت. گستردگی این رشد در مناطق مختلف، نشان میدهد روند افزایشی به یک بازار محلی محدود نمانده است.
در سمت تولیدکنندگان نیز تغییرات مشابهی دیده شد. قیمت میلگرد ازمیر از ۶۰۰ به ۶۱۹ دلار و نرخ اسکندرون از ۶۰۰ به ۶۱۰ دلار رسید. در بیگا، میلگرد سایز ۱۲ تا ۳۲ میلیمتر طی پنج روز از ۶۱۰ دلار به ۶۲۰ دلار افزایش یافت؛ اگرچه در گزارشهای روزانه، آخرین نرخ ثبتشده نیازمند راستیآزمایی است و نمیتوان رقم ۴۳۰ دلار را مبنای تحلیل قرار داد. بااینحال، افزایشهای پیاپی تولیدکنندگان و سرایت آن به بازار نقدی، نشانه آن است که رشد قیمت صرفاً به اصلاح فهرست فروش محدود نیست.
در این میان، قیمت آهن آلات در ترکیه بیش از آنکه از رونق قدرتمند ساختوساز تغذیه کند، تحت تأثیر افزایش کف هزینه تولید قرار گرفته است. این تفاوت برای تحلیلگران اهمیت دارد؛ زیرا رشد هزینه میتواند قیمتهای پیشنهادی را بالا ببرد، اما فقط تقاضای واقعی است که توان تبدیل این قیمتها به معاملات پایدار را دارد.
سرایت به میلگرد کلاف و مقاطع دیگر
موج افزایشی در ترکیه به میلگرد و بیلت محدود نماند و بازار میلگرد کلاف و مقاطع نیز در مسیر مشابهی حرکت کرد. قیمت دلاری آن از ۶۰۰ دلار در ۲۰ اوت به ۶۲۵ دلار در ۹ سپتامبر رسید؛ افزایشی معادل ۲۵ دلار یا حدود ۴.۲ درصد. قیمت مشکویل بیگا نیز از ۶۲۰ دلار در ۴ سپتامبر به ۶۳۰ دلار در ۸ سپتامبر رسید. همجهتی این دو تولیدکننده، از گسترش فشار هزینه به محصولات پاییندستیتر حکایت دارد.
در بازار مقاطع ازمیر، قیمت مقاطع H شامل HEA و HEB و همچنین مقاطع شامل IPN و NPI در ۱۰ سپتامبر به حدود ۷۲۰ دلار رسید؛ هر دو گروه نسبت به هفته قبل ۲۰ دلار افزایش داشتند. در بازار نقدی استانبول، بسته به ابعاد و نوع محصول، مقاطع HEA و HEB در محدوده ۷۳۰ تا ۸۱۶ دلار و گروه IPE، NPI و NPU در محدوده ۶۶۵ تا ۸۱۳ دلار معامله شدند. این اختلاف دامنه قیمت نشان میدهد که در مقاطع، ابعاد، مشخصات فنی و ترکیب تقاضا همچنان نقش مهمی دارند.
برای بازار ایران، این تحولات از دو مسیر قابلتوجه است. نخست، افزایش نرخ میلگرد صادراتی ترکیه که به ۶۰۵ دلار فوب رسیده، میتواند فضای قیمتگذاری صادراتی تولیدکنندگان ایرانی را تقویت کند؛ بهویژه زمانیکه نرخ ارز داخلی نیز صعودی باشد. دوم، اگر رشد قیمت در ترکیه بدون تقویت مصرف واقعی ادامه پیدا کند، احتمال شکلگیری فاصله میان قیمتهای پیشنهادی و توان خرید در بازار ایران نیز افزایش مییابد. بنابراین، صرفاً افزایش نرخهای منطقهای نباید بهعنوان نشانه قطعی رونق تقاضای داخلی تفسیر شود.
چه بر سر راه بازار آهن قرار گرفته ؟
در کوتاهمدت، سناریوی نخست تداوم رشد یا تثبیت قیمتهاست؛ مشروط به اینکه هزینه قراضه و حملونقل بالا بماند، فروشندگان از تخفیف عقبنشینی کنند و قیمت بیلت وارداتی چین در سطوح فعلی حفظ شود. در این وضعیت، تولیدکنندگان ترکیهای احتمالاً برای حفاظت از حاشیه سود خود به افزایش نرخ ادامه میدهند و بازار محصولات طویل، از جمله میلگرد و مقاطع، همچنان از سمت هزینه حمایت خواهد شد.
سناریوی دوم، توقف رشد و اصلاح محدود قیمتهاست. اگر خریداران در برابر نرخهای جدید مقاومت کنند، سفارشهای جایگزینی کاهش یابد و موجودی انبارها افزایش پیدا کند، انتقال کامل هزینههای تولید به بازار نهایی دشوار خواهد شد. در این حالت، ممکن است قیمتهای اعلامی بالا بمانند، اما تخفیفهای معاملاتی افزایش یابد و فاصله میان نرخ فهرست و قیمت واقعی معامله بیشتر شود.
برای بازار ایران، نشانه مهم در روزهای آینده نه صرفاً تغییر قیمتهای ترکیه، بلکه همزمانی سه متغیر است: روند نرخ ارز، حجم معاملات واقعی داخلی و میزان پذیرش قیمتهای صادراتی ازسوی خریداران. اگر رشد نرخ منطقهای با تقاضای داخلی همراه نشود، افزایش قیمت آهن میتواند بیشتر از جنس انتظارات و فشار هزینه باشد تا رونق پایدار مصرف. ازاینرو، ارزیابی بازار باید بر فاصله میان قیمت پیشنهادی، نرخ معامله و قدرت خرید متمرکز بماند؛ زیرا دوام موج افزایشی ترکیه، در نهایت به توان بازار برای جذب هزینههای جدید بستگی دارد.
منبع: آهن آنلاین
