به گزارش اختصاصی دمیرنیوز، بر اساس پایش شاخص‌های کلان برق، شکاف عمیقی میان واقعیت شبکه و تکالیف برنامه هفتم ایجاد شده است. در سال دوم اجرای این برنامه، حداکثر توان تولید به حدود ۶۲.۷ هزار مگاوات رسید که با هدف ۷۶.۲ هزار مگاواتی فاصله معناداری دارد. کارشناسان معتقدند وابستگی شدید سبد تولید برق به گاز طبیعی، پایداری شبکه را به شدت آسیب‌پذیر کرده است. صنعت فولاد به عنوان بزرگ‌ترین مصرف‌کننده برق کشور (با سهم ۳۵ درصدی)، اکنون بیشترین هزینه را بابت این ناترازی پرداخت می‌کند؛ به‌طوری که هرگونه قطعی برق، مستقیماً منجر به کاهش تولید و افزایش هزینه‌های سربار این صنعت می‌شود.
بررسی عملکرد بخش برق در سال ۱۴۰۴ حکایت از یک عقب‌ماندگی استراتژیک دارد. در حالی که توسعه نیروگاهی تنها به ۵۱ درصد از اهداف برنامه رسیده، تقاضای انباشته مصرف‌کنندگان، به ویژه بخش صنعت، شبکه را تحت فشار قرار داده است. تمرکز صنعت فولاد بر واحدهای احیا و ذوب که به برق پیوسته نیاز دارند، این صنعت را به “پاشنه آشیل” ناترازی انرژی تبدیل کرده است. در حالی که توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر گام مثبتی بوده، اما در مقیاس کلان، جبران ناترازی ۱۴ هزار مگاواتی با ساختار فعلیِ وابسته به سوخت گاز، به سادگی میسر نیست. برای صنایع، این وضعیت به معنای ضرورت بازنگری در مدل‌های مدیریت مصرف و نیاز به سرمایه‌گذاری مستقیم در زیرساخت‌های انرژی است.
