به گزارش دمیرنیوز ، این آرایش نشان میدهد در شرایط فعلی، سمت عرضه بیش از تقاضا در تعیین مسیر قیمتها نقش دارد و افزایش قیمت الزاماً به معنای رونق بیشتر بازار نیست.
آهناسفنجی؛ قدرت فروشنده کمتر شد
بازار آهناسفنجی هفته گذشته با افزایش جزئی قیمت همراه بود؛ بهطوری که هم قیمت پایه و هم میانگین موزون معاملات نسبت به هفته قبل افزایش یافتند، اما سرعت رشد آنها نسبت به هفته پیش از آن کمتر بود. در همین حال، فاصله میانگین موزون و قیمت پایه نیز اندکی کاهش پیدا کرد. این اتفاق از یک سو نشاندهنده تداوم قدرت فروشنده در بازار است و از سوی دیگر بیانگر آن است که این قدرت نسبت به هفته قبل کمی تعدیل شده است.
تصویر حجمی بازار نیز همین برداشت را تقویت میکند. هر سه شاخص عرضه، تقاضا و حجم معاملات نسبت به هفته قبل کاهش یافتهاند و بنابراین بازار آهناسفنجی از نظر میزان فعالیت با افت همراه شده است. با این حال، کاهش حجم تقاضا به اندازهای نبوده که موازنه بازار را به نفع خریدار تغییر دهد. تقاضا همچنان فاصله محسوسی با عرضه و حجم واقعی معاملات دارد و همین موضوع به فروشنده اجازه میدهد قیمت را در سطوح بالاتر از نرخ پایه حفظ کند.
در واقع، بازار آهناسفنجی را میتوان در نقطهای توصیف کرد که فروشنده همچنان دست بالاتر را دارد، اما این برتری دیگر با شدت هفته گذشته همراه نیست. اگر کاهش تقاضا در هفتههای آینده ادامه پیدا کند، احتمال دارد فاصله قیمت واقعی و نرخ پایه نیز بیشتر جمع شود و قدرت چانهزنی خریداران افزایش یابد.
سنگآهن؛ قیمت بالاتر در بازار کمتحرک
بازار سنگآهن شرایط متفاوتی را تجربه کرد. قیمت پایه و میانگین موزون معاملات هر دو با رشد قابل توجه همراه شدند، اما این افزایش قیمت در شرایطی رخ داد که حجم فعالیت بازار بهشدت کاهش یافته بود. تقاضا و حجم معاملات هر دو نزدیک به یکسوم کاهش پیدا کردند و عرضه نیز نزولی شد، هرچند شدت افت عرضه کمتر از کاهش تقاضا بود.
این ترکیب در نگاه نخست میتواند متناقض به نظر برسد؛ بازاری که با کاهش تقاضا و افت معاملات مواجه شده، چرا باید افزایش قیمت را تجربه کند؟ پاسخ را باید در نسبت میان عرضه و تقاضا جستوجو کرد. کاهش عرضه اگرچه قابل توجه بوده، اما سرعت افت آن از کاهش تقاضا کمتر بوده است؛ در نتیجه، قیمت تحت تأثیر سطح عرضه موجود و شرایط معاملاتی بازار افزایش یافته، حتی اگر تعداد معاملهگران و حجم کلی معاملات کاهش پیدا کرده باشد.
به بیان دیگر، بازار سنگآهن در هفته گذشته بازاری کمرونقتر بود، اما این افت رونق الزاماً به معنای عقبنشینی قیمت نبود. بخشی از معاملهگران از بازار خارج شدند، اما معاملات باقیمانده در نرخهای بالاتری انجام شد. بنابراین، افزایش قیمت در این بخش را نمیتوان نشانه رشد تقاضای واقعی دانست و پایداری آن نیز به رفتار عرضه و بازگشت تقاضا در هفتههای آینده وابسته خواهد بود.
محصولات فولادی؛ رونق بیشتر، قیمت پایینتر
محصولات فولادی اما مسیر کاملاً متفاوتی را طی کردند. برخلاف آهناسفنجی و سنگآهن، در این بخش هم قیمت پایه و هم میانگین موزون معاملات کاهش یافت، در حالی که حجم معاملات با رشد قابل توجهی همراه شد. عرضه و حجم قراردادها حدود ۴۰ درصد افزایش پیدا کردند، اما رشد تقاضا با سرعت کمتری و در حدود نصف این میزان اتفاق افتاد.
همین تفاوت میان رشد عرضه و تقاضا، مهمترین عامل توضیحدهنده کاهش قیمتهاست. زمانی که عرضه با سرعت بیشتری از تقاضا افزایش پیدا میکند، حتی رشد حجم معاملات نیز لزوماً به افزایش قیمت منجر نمیشود. در چنین شرایطی، فروشندگان برای جذب تقاضای موجود ناچار به رقابت بیشتر بر سر قیمت میشوند و این رقابت میتواند میانگین قیمت معاملات را پایین بیاورد.
بنابراین، افزایش حجم معاملات در محصولات فولادی را نباید بهتنهایی نشانه تقویت بازار تلقی کرد. رونق معاملاتی این بخش در هفته گذشته بیشتر از سمت عرضه تغذیه شده است و تا زمانی که رشد تقاضا بتواند خود را به رشد عرضه نزدیک کند، فشار کاهشی بر قیمتها همچنان باقی خواهد ماند.
قیمتها از رونق بازار پیروی نمیکنند
مقایسه سه بخش نشان میدهد رابطه میان رونق معاملاتی و قیمت در هفته گذشته برخلاف یک الگوی ساده حرکت کرده است. آهناسفنجی و سنگآهن با کاهش حجم فعالیت بازار، افزایش قیمت را تجربه کردند، در حالی که محصولات فولادی با افزایش محسوس عرضه و معاملات، با کاهش نرخ مواجه شدند.
این تفاوت یک پیام مهم برای فعالان بازار فولاد دارد: در شرایط فعلی، افزایش قیمت لزوماً از رشد تقاضا ناشی نمیشود و افزایش حجم معاملات نیز الزاماً به معنای قدرت گرفتن بازار نیست. در آهناسفنجی و سنگآهن، نسبت عرضه به تقاضا و محدودیت عرضه نسبت به شدت افت تقاضا، همچنان از قیمت حمایت کرده است؛ در مقابل، در محصولات فولادی رشد عرضه از ظرفیت جذب تقاضا جلو زده و همین موضوع قیمت را تحت فشار قرار داده است.
هفته پیش رو در گرو رفتار عرضه
چشمانداز بازار در هفته آینده بیش از هر چیز به تغییرات سمت عرضه و میزان بازگشت تقاضا بستگی دارد. در آهناسفنجی، اگر افت تقاضا ادامه پیدا کند، قدرت فروشنده میتواند بیشتر کاهش یابد. در سنگآهن نیز تداوم افزایش قیمت بدون بازگشت حجم معاملات، پایداری این روند را با تردید مواجه میکند. در محصولات فولادی نیز مادامی که عرضه با سرعتی بیشتر از تقاضا رشد کند، احتمال تداوم فشار کاهشی بر قیمت وجود خواهد داشت.
در مجموع، معاملات هفته گذشته نشان داد بازار فولاد در مقطع فعلی بیش از آنکه از یک روند عمومی پیروی کند، تحت تأثیر شرایط اختصاصی هر بخش قرار دارد. رشد قیمت در آهناسفنجی و سنگآهن در کنار افت رونق، و کاهش قیمت محصولات فولادی همزمان با افزایش معاملات، نشان میدهد عامل تعیینکننده در هفتههای آینده نه صرفاً حجم تقاضا، بلکه نسبت میان عرضه و تقاضا خواهد بود. از این منظر، بازگشت رونق به آهناسفنجی و سنگآهن و همزمان کنترل رشد عرضه در محصولات فولادی، دو متغیر اصلی برای تعیین مسیر بعدی بازار خواهند بود.
منبع:فولادبان
